Ernest van der kwast - Mama Tandoori

Je kunt zeggen wat je wilt maar het is wel een apart verhaal.

van mij mag het de NS prijs winnen. Godenslaap heeft al prijzen gewonnen, nu mag Ernest van der Kwast van mij wel winnen.

De rest van de genomineerde boeken lijkt me 3 x niets (sorry)

Dettie

die Marjo al hoort brommen

Brom, brom...

Mijn dochter heeft dit boek niet uitgelezen, dat van Franca Treur vond ze ook niets. De vastgoedaffaire kon haar niet boeien, en - dat vond ik zelf vreemd!- ook Simone van de Vlugt en Suzanne Vermeer konden haar niet bekoren. Blijft over...

Ik heb het boek net uit en vond het erg mooi. Tja, misschien wil de moeder dat haar oudste zoon een goede carriëre heeft, omdat dat haar aanzien verhoogt. Toch geloof ik niet dat het puur egoisme is. Ik denk dat iedere ouder het beste voor z'n kind wil en zo ook deze moeder. Ze wil gewoon dat haar zoons aan haar ideaalbeeld voldoen en een zeker bestaan hebben. Natuurlijk is het voor de vrouw van belang, maar toch ook voor de kinderen, althans in haar ogen. Als haar wensen voor haar oudste zoon puur uit eigenliefde zo zijn, dan is haar reactie op haar jongste zoon vreemd. In zekere zin zou je toch kunnen zeggen dat je met een zoon die schrijver is, juist beter voor de dag kan komen dan met een zoon die econoom is geworden. De vrouw is gewoon bang dat haar kinderen arm zullen zijn, als ze niet doen wat zij van hen verwacht. En ergens kan je je voorstellen dat ze bezwaren heeft tegen de islamitische vrouw van de middelste zoon, omdat ze zelf zeer slechte ervaringen met moslims heeft.

Ja het is een bijzonder boek. Al die pennywafels staan me nog bij. Geen makkelijke vrouw zo te lezen maar wel heel ontroerend vond ik wel haar zorg om dat oudste kind. Ook al moet de reis naar Lourdes goedkoop zijn ze gaat wél en heeft wél haar zorgen om dat kind.

Ik vind dat Ernest van der Kwast het verhaal met mildheid geschreven heeft want reken maar dat je af en toe daas wordt van zo'n moeder, maar hilarisch is het ook.

Dettie

Inderdaad. Hoe vreemd het ook klinkt en hoe raar de moeder wordt afgeschilderd, je voelt toch ook een zekere liefde. Ze probeert inderdaad alles om de oudste zoon beter te maken en dat kan je volgens mij niet afdoen als een zoeken naar status. Ik denk dat er ook een stukje cultuur in zit.

Wat ik ook mooi vond was de verhuizing in Canada, die uiteindelijk niet doorgaat, omdat mevrouw de verhuisbedrijven te duur vindt.

Ja, die moeder blijft apart met haar zuinige gedachten. het lijkt me zo energieverslindend altijd maar bezig zijn met iets goedkoper krijgen of op koopjes te jagen. Als je het positief wilt zien, kun je zeggen dat het een hobby is.

Dettie