Alexander Ramati - En de violen zwegen

Dettie schreef : Life in concentration camps was not easy for anyone. Roman Mirga was one of the earliest Roma Holocaust survivors who had his story made into a book. This was in 1986, more than 40 years after being liberated. His story gives us the truth about what it was like to be a prisoner at Auschwitz. One might say he was one of the lucky ones, because his father was a musician favored by the camp authorities. As the musician's son, he and his family were at least kept alive. It is important to note that in many concentration camps Roma families were held together. However, this was not done because Nazi officials felt any kindness toward the families. Hancock tells us that "König makes it very clear that the 'family camps' were not created out of any humanitarian motive, but because the Roma became completely unmanageable when separated from family members. It was simply more expedient, and caused the guards less problems, to leave families together for processing."

Roman Mirga heeft dus werkelijk bestaan.

Het is frappant Marjo om te zien hoe vaak jouw recensie is overgenomen, zelfs bij wikipedia is ie in zijn geheel overgenomen

nl.wikipedia.org/wiki/En_de_violen_zwegen

Dettie

Wikipedia is een encyclopedie. Die informatie hoort daar niet. Ik zou auteursrecht nemen op hier gepubliceerde recensies. Dan komen mensen naar Leestafel i.p.v. Wikipedia.

Roel schreef : Het schijnt dat ze de aanvoerlijnen naar Ausschwitz niet gebombadeerd hebben toen, omdat ze stomweg niet de opdracht daartoe hadden!! Ze moesten elders hun lading laten vallen.

De vraag waarom dat niet gedaan is, stelt Wim Kayzer ook o.a. aan Freeman Dyson , die in WOII deel heeft uitgemaakt van de RAF Bomber Command. Kayzer stelt die vraag vaak en veel aan mensen die op de een of andere manier bij de bombardementen betrokken zijn geweest, maar ik meen dat het Dyson was die hem als één van de redenen opgaf, dat die spoorlijnen door de Duitsers weer erg snel gerepareerd werden en het (waarschijnlijk, want zeker was hij er niet van) dus als vrijwel zinloos werd gezien.

Ik heb Wim Kayzers boek Onfatsoenlijke herinneringen nog niet gelezen, maar ik weet dat hij het daarin ook aan de orde stelt, omdat het iets is dat hem enorm dwars zit.