Michiel Löffler - Unamuno (debuut)

In dit geval kies ik de middenweg. Het was een stukje om aan te geven hoe de taal is in het boek. Ik wilde geen stukje over de dood gebruiken.

De schrijver weet inderdaad het nodige over geiten!!

Ha, wat is eenvoudig? Ik bedoel daarmee dat hij weinig bijvoeglijke naamwoorden gebruikt of wat voor bepalingen dan ook. Geen 'kunstjes', de woorden zijn sec. Natuurlijk is dat knap, als het werkt. Je moet het ook maar durven zo te doen. Zeg ik niets van.

Het is alleen zo dat het voor mij geen boek lang werkt.

Wel in bepaalde scenes, dat is zeker waar, maar ik had af en toe wat meer beschrijvingen of uitweiding wel prettig gevonden. Dat doet hij heel erg weinig!

Heb jij het in een adem gelezen of in gedeeltes?

Ik sluit mij aan bij Marjo - ik kan de stijl wel appreciëren, maar geen heel boek door. Toch niet in dit boek. Ik vind dat je anders op een duur een beetje "hikkend" gaat lezen, en dat vind ik persoonlijk storend. Juist in dit verhaal, waar idealisme oplost in een soort dikke mist van sleur en teleurstelling. Dergelijk taalgebruik vind ik geweldig om momentopnamen te maken, een soort staccato dat je wakker houdt. Een heel boek door wordt voor mij algauw op het gekunstelde af.

Toch kan ik onmogelijk zeggen dat ik het niét graag gelezen heb.

Marjo schreef :
Ha, wat is eenvoudig? Ik bedoel daarmee dat hij weinig bijvoeglijke naamwoorden gebruikt of wat voor bepalingen dan ook. Geen 'kunstjes', de woorden zijn sec. Natuurlijk is dat knap, als het werkt. Je moet het ook maar durven zo te doen. Zeg ik niets van.

Het is alleen zo dat het voor mij geen boek lang werkt.

Wel in bepaalde scenes, dat is zeker waar, maar ik had af en toe wat meer beschrijvingen of uitweiding wel prettig gevonden. Dat doet hij heel erg weinig!

Heb jij het in een adem gelezen of in gedeeltes?

Dat weinige bijvoeglijke naamwoorden gebruiken vond ik juist erg prettig. Zelf heb ik vaak moeite met die vele bijv. naamwoorden. Dat leidt me af. Het irriteert me ook, schiet toch eens op denk ik dan.

Ik heb het in 2 of 3 ademen gelezen. Dus niet in één keer maar wel bijna.

Dettie

Dat scheelt misschien wel, die meerdere ademen. Ik had het bij me in de trein en daarom is het vrijwel in een adem gelezen. Dan stoort het dus wel.

Maar zoals altijd: de stijl is de keuze van de schrijver, en gelukkig voor hem vindt een deel van de lezers dat prachtig!

ja, ik vind het echt prachtig. Je schrijft dat je meer beschrijving of uitweiding wilde marjo... waarom? Alles was evengoed perfect duidelijk vond ik. Misschien zelfs duidelijker dan mét alle beschrijvingen.

Elvira schrijft dat ze een beetje 'hikkend' gaat lezen. Dat kun je hikkend noemen. Wat ik juist had was dat het me steeds meer mee trok. De herhaling van het werk, het leek bijna of ik aan het rennen was. Het eeuwige werk, geen tijd voor rust, doorgaan, doorgaan.

Ik ga even verder onder de verklapper

V

E

R

K

L

A

P

P

E

R

pas op het eind als Christine weg is komt er rust, zelfs in de zinnen.

Dan heb je het gevoel dat er eindelijk tijd is om weer te genieten, weer adem te halen, het draven en rennen is afgelopen. Je hebt zelf ook het gevoel dat je weer even tegen de muur kunt leunen en de omgeving weer eens te zien zonder die enorme druk.

Hoe vonden jullie het eind?

dettie

Er is inderdaad één hoofdstuk op het eind waarin hij heel bewust niet staccato gaat. Niet dat hij daar ineens wel 'bijvoeglijk' wordt of met bijzinnen gaat werken, maar de zinnen worden wel afgemaakt.

Dat bedoel je waarschijnlijk, dan is er rust. Maar even later gaat-ie weer.

Ik snap de opzet wel, en ik zeg dus ook dat bij bepaalde scenes die korte zinnen en woorden heel goed werken, maar hij had best meer mogen beschrijven van de omgeving, van uiterlijkheden. Dat vind ik als lezer, maar als hij het als schrijver niet nodig vond dan heb ik me daar bij neer te leggen.

Je bedoelt het echte definitieve eind?

Ik had als ik de schrijver was de laatste woorden weggelaten. Zeker het laatste woord. Het einde was dan geheimzinniger gelaten.