Paolo Giordano: De eenzaamheid van de priemgetallen

Ik heb geprobeerd het boek uit te lezen maar dat is me niet gelukt. Toch zeg ik niet dat het een slecht boek is maar het is te verdrietig en geeft ook zo weinig hoop op een goede afloop dat het me te veel moeite kostte door te lezen. Al in de eerste bladzijden wordt de hopeloze eenzaamheid van een 9-jarig kind zo verbijsterend beschreven dat je denkt Grunberg aan het lezen te zijn, met name De Joodse Messias. Tot in het ultieme doorgevoerde ellende. Toch heb ik bewondering voor de schrijver omdat hij het voor elkaar krijgt zich diep in te leven in de psyche van autistische mensen.

Pieter

Ik dacht ook even aan autisme wat Mattia betreft maar voor zijn zus verdween was hij dat toch niét? Ik dacht dat autisme niet "plots" ontstond?

Weet je wat mij ook zo trof? Dat de ouders van beide kinderen geen psychiatrische hulp zochten. Ze lieten alles maar op z'n beloop.

Dat is misschien wel het triestigste.

Je hebt gelijk, Hermine. Misschien is autisme hier niet het juiste woord. Ik kon niet zo gauw een ander woord vinden.

Pieter

Hermine klopt jouw mailadres nog? (herm.....2) ik krijg m'n mail aan jou steeds terug.

Sorry dat ik het op het forum vraag maar weet niet hoe ik je anders kan bereiken.

Groetjes

Dettie

Ik kijk het even na in mijn profiel en stuur eventueel een pb.

Indrukwekkend boek!!

Ik denk dat Mattia wel een autistisch verwante stoornis heeft: hij is een 'savant'.

De ouders, het zijn bijfiguren. Eigenlijk weten we helemaal niet wat er allemaal rondom die traumatische gebeurtenissen gebeurd is.

Ik denk dat die ouders dan ook helemaal niet konden /mochten beseffen dat er een trauma wàs! Dan had Giordano daar iets mee moeten doen, en dat was de bedoeling niet.

Van dit boek komt een toneelstuk, en een film. Ik begreep dat de schrijver zelf het script gaat schrijven!

Lees het verslag, klik hier www.leestafel.info/paolo-giordano

Marjo