Stine Jensen: Dokter Jazz (debuut)

Ik vond het goed. Het had beter verteld kunnen worden en aan Madsen en Selma apart had je al een heel boek kunnen wijden, ze vertelt wat teveel en ze toont wat te weinig, maar toch, al met al, een boek met inhoud die de moeite waard is. Aanstekelijk geschreven bovendien.

Hmm, de meeste reacties zijn niet zo lovend. Ik ben benieuwd, moet dit nog gaan lezen voor de Academica Debutantenprijs. Maar inderdaad, of je dit nu nog een debutant kan noemen....?

Ja is dit nog een debutant vraag ik mezelf ook af... Na zoveel boeken zou je zeggen van niet.

Persoonlijk vind ik ook het personage Dolly niet veel voorstellen, maar door de toevoeging van Dolly wordt het een roman ipv een verhaal, docudrama over haar oom. Laat je Dolly weg dan hou je gewoon een zoektocht naar een familielid over.

Maar ja, dat neemt niet weg dat het wel lekker weglas ondanks de kritiek.

Dettie

ze vertelt wat teveel en ze toont wat te weinig

Ja, dat was precies wat ik van dit boek vond. Ik had al lezend steeds ook het idee dat het in potentie een veel beter boek had kunnen zijn. Het hinkt een beetje op twee gedachten, de vertelster, die er eigenlijk helemaal niet toe doet krijgt veel te veel ruimte, en de verhalen raken elkaar uiteindelijk net niet, of net wel, maar zelfs dat is niet duidelijk.

ik begreep het einde ook niet goed,

ze belt haar vader om te zeggen dat ze weet hoe het met Mads zit,

maar uiteindleijk wéét ze toch helemaal niet hoe het met Mats zit, althans niet hoe aan zijn einde is gekomen, is hij echt uitgedroogd of was er toch spraken van opzet, geen idee,

Of heb ik iets gemist?

En de vraag wát er nu precis met Mats gebeurd was was toch de aanleiding van dit hele verhaal

Maar het is wel lekker vlot geschreven en leest lekker weg.

Bij het lezen van de shortlist debutanten ontkom je niet aan vergelijken,

en bij mij staat zou die boek nu op de derde plaats komen, onder Paul Baeten Gronda , mijn nummer één tot nu toe, en Ellen Heymerikx, en boven Joost Vandecasteele.

Michiel Klein Nulent moet ik nog lezen.

Willeke

Het idee van dit boek is origineel, de uitwerking beduidend minder. Het geheel kwam bij uiterst rommelig over. Jensen wil teveel vertellen, maar ze zegt feitelijk nauwelijks iets...

Haar schrijfstijl is m.i. te doordrammerig, teveel steunt ze op feiten, citaten uit andere boeken en "jazzy" songteksten. Dat kan en mag, maar zorg dan wel voor een mooi, uitgediept verhaal en noteer aan het einde in ieder geval de bronnen. Ik kon ook maar geen binding krijgen met de hoofdpersoon: Dolly.

Opgeblazen zoals ze is schrijft ze vrijwel in het begin van het boek:

...De schoonheid van taal is mijn beroep. Het gaat in mijn vak niet om de waarheid, maar om de aantrekkelijke leugen. Ik doe meer dan corrigeren: zoals een lingerieverkoopster borsten in de juiste bh mooier doet uitkomen, zo verzorg ik zinnen....

...Ik ben nogal goed in mijn werk. Dat hoor ik tenminste de hele tijd.....

Waarom dan zo'n zin verderop in het boek:

...Dat ik niet doorvroeg, was niet omdat ik niet graag wilde weten hoe het allemaal in elkaar stak....

3 keer niet in een zin...dan krommen mijn tenen!

Haar reconstructie naar het ware leven van haar oom en zijn dood blijven daarbij duidelijk onder de maat, sterker nog op het einde van het verhaal vraag je je af of ze er wel daadwerkelijk achter is gekomen. Dit bleek voor mij heel onbevredigend.

Moeilijk om dit boek te beoordelen. Het leest vlot, (te) gemakkelijk, te oppervlakkig en te vlug-vlug willen schrijven misschien? Toch blijf je met veel vragen zitten. Ik zou het fijner gevonden hebben als Stine Jensen dieper ingegaan was op de karakters van bijvoorbeeld Mads en Selma, dan was dit boek misschien een nominatie voor de Debutantenprijs waard geweest, nu voor mij althans, duidelijk niet.

Voorlopig voor mij op de laatste plaats, maar ik heb nog een boek te gaan namelijk van Joost Vandecasteele.

irene

Bij mij komt dit boek ook op de laatste plaats. Vooral omdat het totaal niet blijft hangen, ik moet diep graven en het verslag lezen om me weer te herinneren waar het over gaat.

Die Dolly ergerde ik me aan. Het leek alsof zij het gefantaseerde personage was waardoor je het boek een roman kunt noemen. Ook nog aantrekkelijk en rondborstig... welja... voor de smeuïgheid denk ik, een volkomen ongeloofwaardig type. Inderdaad vreemd dat zij de 'taaldeskundige' is. Dat gegeven vind je (als ik het me goed herinner) niet meer terug in het boek.

Dettie