Jamie Ford - Hotel op de hoek van bitter en zoet

Volgens mij is het heel anders. Op deze website: www.amerika.nl/cms/geschiedenis/e107_plu...tent.php?content.100 staat o.a. het volgende: "In de kampen, concentratiekampen in alles behalve de naam, heersten erbarmelijke omstandigheden. In de barakken was geen water en wie 's avonds naar het toilet ging werd achtervolgd door een zoeklicht. Sommige kampen waren afgezet met prikkeldraad, met op de hoeken wachttorens met zwaar bewapende militairen."

Op de pagina waar jij naar linkt lees ik het volgende: "Het regime in het kamp is streng en eenvoudig, maar geheel volgens het Verdrag van Geneve. Er worden corveediensten gedaan, maar er is ook plaats voor ontspanning. Tussen de boerderij en de hooimijt wordt 's ochtends appel gehouden en 's avonds - als therapeutische strafexercitie - naar Radio Oranje geluisterd."

De omstandigheden zijn anders, dat zeker. We gedroegen ons beter in dat opzicht dan de Duitsers in hun kampen.

Ik dacht dat jullie meer bedoelden dat het bestond: dat er kampen waren voor deze 'ongewenste' individuen.

Ja, dat bedoelde ik ook. Ik wist helemaal niet dat er dit soort kampen waren. En ook niet dat de omstandigheden er zo vreselijk waren.

Ik wist inderdaad ook niet dat er toentertijd zulke kampen in Amerika waren. Dat was helemaal nieuw voor mij tot ik dit boek Hotel op de hoek van bitter en zoet las. Het is natuurlijk bizar om mensen die in Amerika geboren zijn zoals die Keiko, een kind nog, in een kamp op te sluiten als zijnde staatsgevaarlijk. Ik vond het verbijsterend tenminste maar er gebeuren altijd verbijsterende dingen rond een oorlog. In het boek komt het mensonterende wel naar voren maar draait het toch meer om de twee kinderen (als ik me goed meen te herinneren)

Dettie

Ja, het gaat vooral om de twee kinderen. Die trekken zich niets aan van oorlog en van met wie je wel en niet om hoort te gaan. Ze vinden elkaar leuk en dat is voor hen voldoende.