Ann-Marie MacDonald - De kraaien zullen het zeggen

Toch geloof ik niet dat het alleen het sfeertje was dat me tegenstond. Ook de stijl van de schrijfster beviel me niet. Ik moest vaak denken aan "de kleine vriend" van Donna Tartt. Terwijl ik diens "verborgen geschiedenis" heel goed vond!

lizzy schreef : Zowel van "Laten wij aanbidden" en "De kraaien zullen het zeggen" heb ik ontzettend genoten. Schitterende boeken. Het doet iets met je, je wordt meegesleept. Dagen lang zitten ze in je hoofd. Ja, voor mij een schrijfster om te blijven volgen.

'Laten wij aanbidden' is een van mooiste boeken die ik ooit gelezen heb. Haar vertelkunst is heel poetisch, ze neemt je mee door mooie landschappen en kan bizarre sociale situaties tussen bizarre hoofdpersonen heel geloofwaardig brengen. Ook voel je een grote liefde voor de personen in het boek.

Vooral het stuk dat zich in New York afspeeld vind ik schitterend.

Maar het zeker geen zoetsappig boek, hoewel mij vaak wat te vrouwelijk, er is namelijk een cynistere dreiging in de ondertoon. Er 'wringt' iets, aan het einde van het boek wordt dat duidelijk.

Alleen al voor de taal zou ik iedereen aanraden het te lezen.

'De kraaien zullen het zeggen' kon mij echter niet boeien. Ik kan me moeilijk verplaatsen in een meisje van negen, en ook niet echt in die vader, waar niet zoveel in om gaat terwijl het toch een intelligente man moet zijn. Het meisje is te volwassen, te intelligent, maar tegelijk ook te jong. Verder is er in het begin van het boek weinig dat je een reden geeft om door te lezen. Ik heb het dan ook aan de kant gelegt.

Maar ik kan me heel goed voorstellen dat voor anderen het boek wel fascinerend is. De langdradigheid vind ik herkenbaar, maar omdat 'laten wij aanbidden' ook pas laat in het boek opgang komt ben ik toch nog tamelijk ver gekomen.

Veel langdradige boeken blijken verderop toch de moeite waard om te lezen.

Ik vond het allebei heel goede boeken. Het verbaast me dat mensen de boeken als somber ervaren. Al gaan ze dan niet over de vrolijkste onderwerpen, ze zijn zeker niet zonder humor geschreven. Wel realistisch. Het zijn goede sfeertekeningen.

petrao schreef : Ik vond het allebei heel goede boeken. Het verbaast me dat mensen de boeken als somber ervaren. Al gaan ze dan niet over de vrolijkste onderwerpen, ze zijn zeker niet zonder humor geschreven. Wel realistisch. Het zijn goede sfeertekeningen.

Tja, misschien dat het einde een somber licht over onze herrineringen werpt.

Dat licht in de boeken, die onbenoembare sfeer, vindt ik trouwens heel bijzonder. Ik weet niet hoe ik het uit moet drukken, maar het boek ademt een bepaalde rare toch wel een beetje donkere/wrange sfeer.

Het gevoel van: er is iets mis, maar wat? Een verdrongen verleden? Je hebt echt het gevoel dat er een groot onheil aan zit te komen.

In het tweede boek is dat logisch, daar wordt het voorspelt door de stukjes tussen door vanuit het perspectief van de alwetende verteller.

In het eerste boek is dat - voorzover ik me herriner - niet het geval.

Dat 'iets' herken ik niet uit andere boeken.

Dus ja, dat wrang voorgevoel achtige licht, (en met die beschrijving doe ik het eerste boek absoluut tekort) maakt het boek wel wat somber.