Ann-Marie MacDonald - De kraaien zullen het zeggen

Zoveel over gezegd en geschreven dat ik het ook moest proberen. Maar net als haar eerste boek is het me erg tegengevallen.

De kraaien zullen het zeggen

Het zou hét boek moeten zijn, maar dat is het dus voor mij niet. Laat ik eerst even een korte inhoud geven van deze dikke pil:

In de jaren zestig wordt Jack MacCarthy met zijn gezin overgeplaatst vanuit Duitsland naar Canada, zijn eigenlijke thuishaven. De oorlog is voorbij, de gezinnen leven er rustig. Jack raakt betrokken bij een geheime missie, waarbij hij een Duitse raketgeleerde, die overloopt naar het Westen, helpt. Hij moet daarover natuurlijk zwijgen.

Dochter Madeleine, negen jaar oud, zwijgt op haar beurt over het ergste dat bij haar leven gebeurt: Bijna iedere dag roept haar leraar een aantal meisjes bij zich die moeten nablijven. Hij misbruikt hen, maar niemand doet er haar mond over open.

Op een dag wordt een van deze meisjes vermoord, en de jongeman die haar gevonden heeft, wordt opgepakt. Hem zou een alibi gegeven kunnen worden door Jack, maar die mag niets zeggen vanwege zijn geheime missie, en de jongen wordt veroordeeld tot levenslang.

De gezinnen op de basis vallen snel hierna uit elkaar, en we vinden Madeleine terug als volwassen vrouw. Ze heeft psychische problemen, die ze natuurlijk wijt aan het nablijfklasje. Ze meent zeker te weten dat de leraar de moordenaar was en gaat op zoek naar alle betrokkenen uit die tijd.

Het verhaal belooft wat, en de problemen omtrent de Koude Oorlog, de ruimtevaart, ook heel boeiende onderwerpen.

En toch vond ik het een vreselijk boek. Te langdradig, teveel onnodige details, te zoetsappig misschien ook. MacDonalds eerste boek kon me ook al niet boeien, dus deze schrijfster schrijf ik af..

Ann-Marie MacDonald woont en werkt in Toronto. Ze schrijft boeken en toneel, en ze acteert. Met haar stuk 'Goodnight Desdemona (Good Morning Juliet)' sleepte ze vele toneelprijzen in de wacht. Ook met haar romans is ze succesvol. Van haar debuut Laten wij aanbidden werden er in Nederland meer dan 150.000 exemplaren verkocht.

Uitgever Nijgh & Van Ditmar, ISBN 9038849435 Verschijningsdatum 11/2003 Bindwijze Paperback Aantal pagina's 811 blz.

© Marjo

Hoi Marjo, Ik heb het boek 'Laten wij aanbidden' van haar gelezen en vond dat een enorm zwartgallig, naargeestig boek. Niet goed ook, er bleven veel dingen over die eigenlijk niet uitgewerkt werden.

Ik stond dan ook niet te springen om 'De kraaien zullen het zeggen' te lezen. Nu ik jouw verslag heb gelezen al helemaal niet meer.

Wat een ellende allemaal, net als in haar eerste boek.

Bernadet

Ja, dat is dit ook: zwartgallig en naargeestig..ik wilde het woord Oprah niet laten vallen, maar ik vind het wel typisch zo'n soort boek.

Zowel van "Laten wij aanbidden" en "De kraaien zullen het zeggen" heb ik ontzettend genoten. Schitterende boeken. Het doet iets met je, je wordt meegesleept. Dagen lang zitten ze in je hoofd. Ja, voor mij een schrijfster om te blijven volgen.

Mooi is dat die verschillende reakties op een schrijfster.

Wat vond jij er mooi aan Lizzy?

Ik vond Laten wij aanbidden een heel akelig verhaal en zo ontzettend zwart. Alles was zo triest en beklemmend, in mijn ogen werd daar een beetje teveel de nadruk opgelegd. Misschien zelfs wel inspelen op het sentiment. Er werd weinig uitgelegd waarom alles zo erg somber en zwart was.

Bernadet

Het is inderdaad een somber boek, daar zijn de onderwerpen dan ook naar. Incest is nu eenmaal geen vrolijk onderwerp. Zo ook met de "kraaien". die leraar en dan een onschuldige opgesloten. De "kraaien" gaven ook een mooi tijdsbeeld vond ik.