Tania Heimans: Hemelsleutels (debuut)

En ook Elvira heeft een verslag gemaakt

Zie: www.leestafel.info/tania-heimans

----

Ik heb het boek niet uitgelezen, ik vind het een vreemd en akelig verhaal. Net als Elvira schrijft:

maar anderzijds mis ik diepte. De personages zijn zo uitvergroot en stereotiep dat ik me erg moeilijk in het boek in kan leven…

Maar ja, je kan natuurlijk niet altijd iets mooi vinden.

Dettie

Ik vond dit ook helemaal geen boek voor jou Dettie. Heb me niet vergist dus.

Nou was voor mij de favoriet... alhoewel het een schrijnend verhaal is en de personages stereotiep en karikaturaal zijn heb ik toch genoten van heb boek..

De enige bedenking die ik me wel veel gemaakt heb was:moest het heden ten dage zijn dan zou "slachtofferhulp" of psychologische hulp veel vlugger aangeboden zijn? Het verwonderde me dat er niemand aan dacht dat een 6-jarige een diep trauma kon oplopen aan de feiten.

En eigenlijk vond ik dat "alles moet kunnen" van de vader een beetje té.... Geen normaal mens zou zo rondlopen in huis denk ik...

Ik heb nog wel wat op en aanmerkingen over dit boek, maar toch vind ik het een knap debuut.

De personages zijn wat te dik aangezet, het werd al eerder genoemd, het beeld van de vrije moraal iets te nadrukkelijk onderstreept, nadat vader vijf keer in zijn blootje door het huis liep had ik het echt wel begrepen, dat hoefde geen zesde keer meer.

En ook het onheil naderde iets te nadrukkelijk. Al bij de eerste ontmoeting met grote Henk voelde ik al uit welke hoek dat ging komen. En de wending die het boek daar maakt is nodig voor de ontknoping, dat begrijp ik wel, maar zo wordt het wel heel véél leed.

Maar toch, dat eerste hoofdstuk meteen al, daar greep het boek me wel bij de strot. En al is het iets te nadrukkelijk, toch krijg je wel een goed beeld van hoe die wereld er door kinderogen uit gezien moet hebben, en hoe kronkels in het eigen hoofd over schuld ontstaan.

Je wilt haar wel eigenhandig meenemen daar vandaan en uitleggen hoe het wel zit… dat er géén schuld is. Dat wij ons daar over op zitten winden al lezend, althans ik wel, betekent wel dat de schrijfster schrijven kan want anders raakt het je niet.

Het kan dus, in mijn lekenogen, nog wel wat bijgeschaafd, het kan wat mij betreft nog stukken subtieler maar toch ben ik erg benieuwd naar haar tweede boek.

Willeke

Er kwam iets niet door de cencuur, even verbeterd, vader loopt nu in zijn blootje door het huis.