Tania Heimans: Hemelsleutels (debuut)

Ik hou niet van verhalen die vanuit het perspectief van een kind zijn geschreven, omdat ze vaak zo sentimenteel worden. Het is immers heel moeilijk om je als volwassene in de belevingswereld van een kind in te leven. Maar in dit boek is het goed gedaan, zoals werkelijkheid en fantasie door elkaar lopen. Is het te grof aangezet, zoals ik hierboven wel lees? Misschien wel. Aan de andere kant maakt de schrijver de eenzaamheid en het isolement van het kind wel heel voelbaar.

Gaandeweg ging ik steeds meer voelen voor de opvatting van opa en oma Kroosjes, trouwens.

Ik heb het boek net uit en het einde vind ik eigenlijk wat onduidelijk. Ik neem aan dat de grootmoeder overleden is en dat alleen haar spullen naar de zolder zijn gegaan, maar echt duidelijk is het niet, omdat Linde kennelijk steeds meer in een fantasiewereld kruipt, na de gebeurtenissen met Grote Henk. De ouders van Hanneke valt daarin ergens ook wel iets te verwijten. Dat ze negatief reageren op het seksboekje kan ik wel begrijpen, maar om zonder verdere mededeling vooraf het kind maar niet meer van huis op te halen, vind ik ergens ook niet kunnen.

Aan de ene kant begrijp ik oma en oma Kroos wel, omdat de situatie in huis niet bepaald optimaal te noemen is en daarmee druk ik me zacht uit, maar aan de andere kant vind ik de manier waarop ze zich naar het kind en de vader gedragen toch ook weinig constructief. Linde wordt heen en weer geslingerd door een vader die haar niet op kan voeden, omdat hij kennelijk te veel het idee heeft dat het niet echt hoeft en een stel grootouders dat zo hard aan het kind probeert te trekken, dat ze de ouders zo zwart mogelijk lijken te willen afschilderen. Het contrast tussen beide werelden is enorm groot. Ze lijken ook niet echt moeite te doen om Linde duidelijk te maken dat het niet haar schuld is dat haar moeder overleden is. Het gesprek over de vlaai die ze op een gegeven moment gehaald hebben, vind ik toch ook wel wat bizar.

Grote Henk is wel een soort vieze man, waar kinderen vaak voor gewaarschuwd worden. Dat thema vind ik in Tijger, tijger van Margaux Fragosos toch anders beschreven, misschien minder kariktaturaal.

Het idee dat kinderen zichzelf wel op konden voeden is natuurlijk al ouder dan de hippietijd. Het doet me ook een beetje denken aan het verhaal over Louise Brooks, een Amerikaanse actrice uit het begin van de vorige eeuw.

nl.wikipedia.org/wiki/Louise_Brooks

Over kinderen uit de hippietijd zijn wel meer autobiografische boeken geschreven door een mevrouw Freud, waarvan ik me de voornaam niet meer kan herinneren.

Ik vond het een mooi boek. Je hebt gelijk Renate, dat het verschil tussen de vader en de grootouders wel héél erg groot is. Hadden die grootouders het kind wat subtieler uitgevraagd dan waren ze ook wel achter haar problemen gekomen. Nu weten ze niet dat Linde zichzelf de schuld geeft van de dood van haar moeder. Proberen haar alleen op te zetten tegen haar vader. En de vader doet hetzelfde met de grootouders.

Het einde is hoopvol. Het lijkt erop dat ze dan eindelijk met de kinderbescherming in het huis zijn. Met die vlooien en maden, en de lege koelkast zal er dit keer waarschijnlijk wel actie worden ondernomen. Hopelijk was Linde nog niet te ver in haar fantasie verdwaald.

(Hier moet misschien een VERKLAPPER) tussen.

De andere grootmoeder was inderdaad overleden toen Linde in het ziekenhuis lag (ook raar dat ze zo'n kind dan niet totaal onderzoeken). Linde fantaséért alleen maar dat oma nu op zolder leeft. Ik vond dat ook al vreemd, omdat niemand voor oma zorgde, dat Linde dat moest doen. Bovendien was die dementie van oma ook niet erg reëel. Ze kon ineens weer naar buiten. Linde trekt oma's kleren aan. Er was niks schoons meer, weet je nog?. Vader heeft opeens een hoop geld dat hij wel aan een spelcomputer besteedt, maar niet aan een fiets voor Linde.. Op het eind vielen de stukjes op hun plaats.

Het enige dat voor mij onduidelijk bleef is het lot van Grote Henk.

Het is een beetje laat antwoord, maar ik heb het boek nu pas gelezen.