Simone Lenaerts: Zeewater is zout, zeggen ze (debuut)

Ik moest daar ook even aan wennen, maar toen ik door had dat hij af en toe zo schreef ging het beter.

Wil

Een boek waar ik moeilijk een mening kan over vormen... met momenten heb ik genoten van het verhaal... omdat het voor mij zo herkenbaar was... deed me terugdenken aan mijn jeugd..

Maar soms had ik het moeilijk met de manier waarop het geschreven was... soms duurde het een eind voor ik doorhad wie er aan het woord was, kon ik het verhaal moeilijk volgen omdat het teveel "versprong"... bv rosa is op de ene pagina aan het woord, je slaat de bladzijde om en dan is ineens iemand anders aan het woord...

Ook is het niet echt "spannend" te noemen... het kabbelt maar voort... over de buurt, over de kinderen, over moeder en vader enz...

Wat ik ergens "ergerlijk" vond dat er op het einde van het verhaal weer over die communie "gezaagd" werd... ik had iets van jaja dat weten we nu al wel, hebben we al gehad...

'k zal maar de andere boeken afwachten voor ik een besluit maak

Ja dat voortkabbelen had ik ook moeite mee. Toch geeft het boek wel een mooi tijdsbeeld. Ik merk dat ik me het verhaal niet echt kan herinneren, wel de grote lijnen, een slecht teken?

Op zich is het wel knap geschreven, ik denk dat het toentertijd inderdaad zo was. De wereld was veel kleiner dan nu. De benepenheid was vaak verstikkend. Mannen werkten, vrouwen waren thuis. Zij hoorden ook niet te werken, dan gaf de man toe dat hij het niet alleen kon bolwerken. Ook al had een vrouw ambities of wilde ze het financieel beter hebben.

Die vrouw verveelde zich enorm, ging van pure lamlendigheid maar in bed liggen. Dat is eigenlijk de tragiek van het hele verhaal. Zowel de man als de vrouw zitten helemaal vast in opgelegde normen.

Toch na De huilende jongens, sneeuweieren, monografie en hemelsleutels sla ik dit boek nu hoger aan dan in het begin.

Dettie

Daarom dat ik ook wacht om een quotering te geven:D

Boeiend debat gelezen.

mira

Ik ben al ruim een week met dit boek bezig en het schiet niet echt op.

Ik moet erg wennen aan de korte zinnetjes en aan het vlaams taaltje. je zou verwachten dat ik, als brabantse, daar geen moeite mee zou hebben, maar het stoort me echter enorm.

Gekomen tot en met bladzijde 106, als ik zo'n 15 of 20 bladzijden per dag lees vind ik het al welletjes. nee... tot nu toe kan zeewater is zout me nog niet bevredigen.

Wij gaan nu een paar dagen weg, zijn dan een klein weekje thuis en gaan dan naar Italië. Hopelijk lukt het me het boek volgende week uit te lezen, dan stuur ik het naar Marjo terug.

groetjes, irene