Klaus Mann - Mefisto

Dat is een goeie, Bernadet!

Ze sprongen er niet erg uit, wat ik me zo kan herinneren.

Meer het meegaand type, die aan de leiband van de mannen lopen, omdat er voor hun geen bijzonder positie in weggelegd. Hoewel, ik herinner nu ook, dat er eentje bij was, ik geloof een actrice die zich met hem op intellectueel niveau verstond. Ja en Hoffgen ging ook naar een vrouw waar hij zich "een pak rammel" liet geven! Maar de vrouwen speelden duidelijk tweede viool in het verhaal.

Rutger, heb jij dit boek ook gelezen?

Ben benieuwd wat jij daar eventueel over te zeggen hebt.

Dettie

Roel schreef, begin 2003:

Dit boek verdient het om gelezen te blijven worden.

Een waarheid als een koe! Wat een fantastisch boek. De hoofdpersoon is natuurlijk de meest intrigerende van alle personages die er in voorkomen, maar degenen die mij daarnaast het meest aanspraken, waren Miklas, de jonge, arme, boze toneelspeler en de portier van het Hamburgse theater Knurr. Zij zijn stereotiep voor de 'boze, ontevreden burgers' die denken dat het nationaal-socialisme met al zijn fabels hun eigen leven zal verbeteren, om dan vervolgens te moeten constateren dat als het dan zover is en de nazi's de macht hebben, zij nog steeds in de kou staan. Er verandert voor hen niets, helemaal niets. Daar ging het de nazi's ook niet om.

Dat wat Klaus Mann in Mefisto (inmiddels zonder 'ph') beschrijft, kun je nu - zonder je best er voor te hoeven doen - weer in min of meer dezelfde termen horen. Andere boosdoeners, andere tijden, maar dezelfde geluiden. Gaan we het weer laten gebeuren? Gaan we weer de macht overdragen aan een groep ontevredenen onder leiding van iemand die 'precies weet wat er moet gebeuren om onze eigen hoogstaande cultuur te verdedigen'? Of zijn we inmiddels wijzer? Kunnen we dit keer onze veelkleurige democratie beschermen tegen al dit soort narigheid? Ik zou zo graag iedereen dit boek onder de neus duwen met de uitnodiging het te lezen. Met daarbij de opdracht om vooral te letten op Miklas. De Höfgen's van deze wereld weten zich altijd wel naar de macht te plooien en ervan te profiteren. Het gaat langs ze heen. Het zijn de Miklassen en de Knurrs die de machtverlangers de macht brengen in de ijdele hoop op verbetering voor hen zelf. Zij (en wij) zijn gebaat bij compromissen, niet bij de dictatuur van de stinkende ontevredenheid.

Mefisto nog niet gelezen? Hup, nu doen!

Wat een pleidooi voor dit boek.

Wat ik me er van herinner is dat Miklas zich toch juist verzette tegen de nazi's? Hij hing toch het communisme aan? Maar het is lang geleden dat ik het boek gelezen heb dus ik kan er naast zitten.

Wat ik weerzinwekkend vond was de draaierij en kruiperij van Höfgen. Hij was in feite niemand ondanks zijn roem en glorie, hij was een lafbek, een schijterd, zolang hij maar kon spelen... Waren de communisten aan de macht gekomen dan was hij daarin meegegaan, het maakte hem niets uit.

Miklas stond ergens voor. Hij was zuiver in zijn motivatie, Höfgen niet. Een type als Höfgen vond ik in het verhaal meer macht brengen aan de machtverlangers dan types als Miklas. Höfgen deed precies wat er van hem verlangd werd én had nog eens invloed ook als zijnde de gevierde toneelspeler.

Dettie

N.B. 'praten' over politiek en godsdienst wordt op dit forum geweerd omdat die onderwerpen altijd op ruzie uitdraaien. Wél kan er inhoudelijk over boeken met die onderwerpen gesproken worden.

Dettie schreef : Wat ik me er van herinner is dat Miklas zich toch juist verzette tegen de nazi's? Hij hing toch het communisme aan?

Nee, dat was Ulrichs. Die wordt ook opgepakt door de Nazi's en door tussenkomst van Höfgen met de hulp van de 'vliegenier-generaal' weer op vrije voeten gesteld.

Miklas is direct bij aanvang van het verhaal al een fanatiek aanhanger van de nationaal-socialisten.

Ik had duidelijker moeten zijn in mijn vorige reactie. Het boek riep die reacties en vragen bij mij op tijdens het lezen. Maar wat ik (dus) vooral zo sterk vond in het boek, wetende dat Mann het (inderdaad) voor WOII geschreven heeft, is niet zozeer de figuur van Höfgen, maar dat hij al had voorzien dat de mensen die zichzelf het slachtoffer voelden van allerlei (joodse) samenzweringen en hun hoop hadden gevestigd op de nationaal-socialisten voor de oplossing, ook na de machtsovername geen enkele verbetering meemaakten. Het leven veranderde voor hen niet(s). Ze bleven kansloos. Sterker, het werd uiteindelijk alleen nog maar slechter...

Het zijn maar randfiguren in de roman, maar ook de randfiguren zijn heel sterk en ontzettend levend; zij maken het boek mede zo geweldig.

Sorry ik lees nu pas je reactie. Ik zal het boek opnieuw moeten lezen merk ik nu maar helaas heb ik het niet meer. Ik ga eens kijken of de bieb of Bol het heeft. Het zal geen straf zijn overigens dit nogmaals te lezen.

Dettie