Rachida Lamrabet - Vrouwland (debuut)

Erg mooi boek. Levensechte personages, afwisselende perspectieven en weer eens een heel ander kijkje op de voors en tegens van de Westerse en de Marokkaanse cultuur.

De uitgever had het wel wat beter mogen redigeren: een omgewisseld werkwoord en onderwerp, een verkeerde naam van een personage, zei i.p.v. zij(!) dat zijn toch genante fouten. Het doet echter geen afbreuk aan het feit dat dit een goed boek is!

Dettie, jij gaat dit ook een mooi boek vinden (gauw heen en weer sturen? Ik heb het van de bieb, nog tot 3 mei! )

jajajajajajaja zei ze gretig, graag berdine!

Dettie

Vandaag ontvangen berdine! Dankjewel!

Dettie

Ik vond het een erg mooi boek. Vooral hoe weergegeven wordt dat je je wortels nooit kwijtraakt. Treffend vond ik de zin: "Net zo min gelooft men een Marokkaanse die een Belgische speelt".

Mara (Mariam) vond ik een keiharde tante die zich zo afzet tegen alles dat ze gevoelloos is geworden. Niet zeuren, niet twijfelen, doen of niet doen, geen enkele consideratie had ze.

Pas terug in Marokko lijkt ze iets te ontdooien. Maar deze hardheid geeft ook wel weer hoe moeilijk het is op te groeien in twee verschillende culturen.

Bedankt berdine!

Dettie

Zeker eens per jaar staat er een foto in de krant van een verdronken gelukzoeker die aangespoeld is op een toeristenstrand in Spanje. Op de cover van Vrouwland staat ook zo'n foto van een aangespoelde drenkeling. En de roman vertelt het verhaal van deze drenkeling, Younes.

Deze Marokkaan was op weg naar zijn vakantieliefde Mariam, maar hij bereikte het vaste land niet.

Heel knap van de schrijfster Rachida Lamrabet om de brief van Younes wel te laten aankomen en door de inhoud van die brief Mariam, haar broer en de neef van Younes, die allen in België wonen, de omgekeerde reis te laten maken: van België naar Marokko en om deze verwesterse Marokkanen te laten ervaren hoezeer zij hun vaderland ontgroeid zijn.

Een mooi getypeerde tegenpool van Mariam is het buurmeisje van Younes, Faiza. Zij is geboren en getogen in Marokko en wil zelfs na het overlijden van Younes met hem trouwen.

Ik vind Vrouwland een vlot leesbaar boek met sterke verhaallijnen en goed gekozen personages.

Wat betreft de schrijfstijl: de korte zinnen en de dialogen vond ik krachtig en overtuigend, maar soms verstoorden de gebruikte beeldspraak en de uitgebreide poëtische omschrijvingen de consistentie van het verhaal.

Ik ben blij dat ik dit boek door de bespreking op de Leestafel site tegengekomen ben!

Jeannette

Ja het was een mooi boek, dat vond ik ook.

Helemaal precies weet ik het niet meer maar wel dat ik die zus keihard vond.

Dettie