Haruki Murakami - Norwegian wood

Ik kan het gewoon niet goed verwoorden... Anders is alles waar ik op kom

haha ja ik kan het ook niet echt goed zeggen dus noemde ik het maar rustig.

Dettie

Ik heb inmiddels het boek ook gelezen en het is weer apart maar ik vond het wel een erg triest verhaal. Het had niet dat lichte wat in Murakami's andere boeken ook zit. Niet dat zijn andere boeken niet serieus zijn maar daar zitten meer aparte dingen in.

Het meisje vond ik met name triest. Ik vond het een minder boek dan Jacht op het verloren schaap maar evengoed zeer de moeite waard

Dettie

die geen verslag maakt, Inge zegt het precies goed.

Tja, het is inderdaad triestig maar toch straalt het naar mijn mening een soort "troost" uit. Zoiets van:" om het even wat er gebeurt, de wereld draait verder, het is niet het einde van de wereld".

Wij mensen (denk ik, schiet mij nu niet af als je mijn mening niet deelt) zien ons eigen "leed, zorgen,..." als het ergste dat er kan bestaan/gebeuren. We denken altijd dat het niet erger meer kan. We gaan dan in ons eigen kleine hoekje zitten en hebben veel zelfmedelijden.

Bij dit boek werd er getoond dat het erger kan.

Izuki pleegt zelfmoord.... Voor Noako en Watanabe is dat op dat moment het ergste dat er hen kan gebeuren. Als Noako dan ook nog eens zelfmoord pleegt, voelt het voor Watanabe aan als het einde van de wereld (misschien daarom dat hij op reis gaat?). Maar de wereld is niet gestopt.... De mensen leven voort, de liefde blijft bestaan,.....

Voor mij biedt dat een soort troost. Misschien daarom dat ik het boek met "plezier" gelezen heb?

Inge

Ik vond het eind wel erg mooi en hoopvol. Inderdaad hij ging wél door.

Dettie

Ik ben het net aan het lezen. Het is een mooi boek, hoewel de zelfmoord van Izuki wel triest is. Het stemt mij ook niet echt vrolijk. Ja de wereld draait verder. Dat zal hij altijd doen, maar is dat dan een troostrijke gedachte? Of maakt het het leven alleen maar zinlozer? Het maakt niet uit of mensen leven of dood zijn, de wereld blijft toch wel draaien. Waarom zouden we nog energie steken in het bestrijden van dodelijke ziektes? Zelfs aan klimaatverandering hoeven we dan niets te doen. De mensheid overleefd toch wel. Dat vind ik uiteindelijk toch wel een wat nihilistische gedachte.

Watenabe gaat door, maar heeft dat dan eigenlijk zin? Had hij niet net zo goed ook zelfmoord kunnen plegen? Niets is ooit het einde van de wereld, al sterven er nog zo veel mensen, de wereld blijft bestaan. Wat is de troost van het idee dat het altijd erger kan? Waarom zouden we mensen er dan nog van proberen te weerhouden om zelfmoord te plegen?

Ieder voelt z'n eigen leed toch altijd het zwaarst. En waarom moet je leed tegen elkaar afwegen?

Ieder voelt z'n eigen leed toch altijd het zwaarst. En waarom moet je leed tegen elkaar afwegen?

Dat relativeert. Door te kijken naar anderen die het veel zwaarder of moeilijker dan jij hebben, besef je dat jouw leed in verhouding nogal meevalt.

Toen ik net ME/CVS had kon ik amper 10 meter lopen. Natuurlijk vond ik dat moeilijk en zwaar en dacht ik steeds aan alles wat ik niet meer kon. Totdat ik een zwaar spastische man in een rolstoel zag zitten op een terras aan de overkant van mijn huis. Hij kon echt niets zonder de mensen die bij hem waren, niet drinken, niet eten, niet naar de wc etc. Zijn geest was prima, hij was zeer bij. En de man had lol en plezier en genoot zichtbaar.

Toen besefte ik dat ondanks mijn beperkingen nog wél eten kon maken, nog wél naar de wc kon, nog wél mezelf kon aankleden, nog wél zelf kon douchen, en nog véél meer dingen wél kon doen.

En dat inzicht maakte dat de knop omging, vanaf die tijd keek ik wat ik nog wél kon en dat was een stuk plezieriger dan kijken wat ik allemaal niet kon.

Dettie