Haruki Murakami - Norwegian wood

Op zich is dat waar. Aan de andere kant kan het in zekere zin ook zorgen voor een soort schuldgevoelens, van 'waarom kan ik niet meer genieten van het leven'.

Toevallig kwam ik vrijdag in de supermarkt een vrouw tegen, die ik al meer dan 8 maanden niet gezien had. Ze woont bij mij in de buurt en vroeger kwam ik haar nog wel eens tegen bij de Hoogvliet, of gewoon op straat. Ze reed in een scootmobiel, dat doet ze overigens al een tijd. Het is een type volksvrouw, met halflang steil grijs haar (ik noemde haar in gedachte en tegen mijn vader altijd Polletje piekhaar, omdat ik haar naam niet wist en we zo beide wisten over wie ik het had) en een wat doorrookt stemgeluid. Echt gezond is ze niet en toen ik haar zo lang niet zag, vroeg ik me af of ze misschien dood was. Toen we elkaar vrijdag tegenkwamen, maakten we een praatje. Ze vertelde dat ze tegenwoordig in de middag boodschappen deed, omdat ze 's morgens uitrustte van de medicijnen die ze moest slikken. Ze bleek een jaar ouder te zijn dan ik, hetgeen ik niet had gedacht, ik dacht dat ze veel ouder was. Ze zei: "Altijd blijven lachen." Dat is een uitspraak die ook wel bij haar past, want ze is altijd heel opgewekt. Ze merkte op dat ze genoeg had aan haar man en haar zoon. Ze heeft ook nog 2 dochters, maar die zijn het huis uit. (Kennelijk heeft ze daar minder contact mee.)

Als ik haar zie, vraag ik me ook wel eens af, waarom ik me dan vaak zo neerslachtig en eenzaam voel. Als ik mensen om me heen zie, die ongeveer mijn leeftijd hebben, maar die veel minder gezond zijn, maar die dan vaak wel een partner, of een vriendenkring hebben, vraag ik me dat ook wel eens af. Aan de ene kant mag ik niet mopperen en aan de andere kant kan ik me dan schuldig voelen, omdat ik me desondanks neerslachtig voel. Echt depressief wil ik het niet noemen.

Vroeger kreeg ik altijd te horen dat ik geen klagen had, omdat ik alles mee had, kleine handen en voeten, nauwelijks lichaamsbeharing, geen al te lage stem en ouders die me accepteerden. Dat slaat dan eigenlijk alles dood.

Overigens moet ik opmerken dat men in het boek wel het nummer van de zelfmoordpreventie mag plaatsen, zoals men ook wel bij krantenartikelen televisieprogramma's doen. Ik heb inmiddels al 2 zelfmoorden gehad. Eerst Kizuki en dan wordt de zelfmoord van Hatsumi vermeldt, die 2 jaar na haar huwelijk met een andere man haar polsen doorsnijdt.

Je bent niet verplicht het boek uit te lezen natuurlijk.

Aan de ene kant mag ik niet mopperen en aan de andere kant kan ik me dan schuldig voelen, omdat ik me desondanks neerslachtig voel.

Iedereen heeft wel eens zijn dipmomenten, dat is normaal. Maar onze maatschappij is zo gericht op positiviteit dat je nauwelijks meer durft te zeggen dat je je niet zo happy voelt. De Vlaamse psychiater Dirk De Wachter heeft daar ook een boek over geschreven 'De kunst van het ongelukkig zijn' www.leestafel.info/dirk-de-wachter

Lees het boek maar eens. Zeker te vinden in een Haagse bibliotheek.

Hij zet alles weer op zijn plek, zodat je je niet hoeft te schamen als je je niet zo happy voelt.

Dettie

Ik vind het een mooi boek en heb het bijna uit.

Echt troostend vind ik het boek toch niet, met de verschillende zelfmoorden en mensen die in een soort psychiatrisch centrum terecht komen, waarbij ik dan moet denken aan de Japanse kunstenares Yayoi Kusama, die in een psychiatrische kliniek woont nl.wikipedia.org/wiki/Yayoi_Kusama

Ik heb altijd last gehad van neerslachtige buien, zeker als het weer herfstig wordt. Schuldig voelen is niet het juiste woord. Het is het gevoel van eenzaamheid, waar ik moeilijk iets aan kan doen.

En ik heb het boek uit. Een mooi boek, maar niet bepaald troostrijk met 3 zelfmoorden en een overlijden door een hersentumor. Ik moet ergens zeggen dat het begin er een beetje bijhangt. De hoofdpersoon komt aan in Hamburg, maar wat hij daar komt doen wordt eigenlijk in het hele boek niet duidelijk. Er zit een groot gat tussen het einde van het boek en de gebeurtenissen in het begin van het boek.