Linda Olsson - Astrid & Veronika

Het waren volgens mij mensen die zich héél moeilijk konden uiten, dat herkenden ze in elkaar en ze lieten elkaar ook de ruimte om aan elkaar te wennen. Alleen die omgeving zegt al genoeg. 2 huizen in the middle of nowhere, daar ga je niet zitten als je op contact gesteld bent.

Juist door het zo moeilijk kunnen vertellen is het al heel wat dát het wordt verteld.

Maar het blijft een rare daad.

Dettie

En Marjo's verslag staat ook op de site

Zie www.leestafel.info/linda-olsson

---

Ok, dan mijn mening. Tja Dettie, je blijft alleen in positieve mening over dit boek.

Het gegeven is mooi. Twee vrouwen die met het verleden in het reine willen komen en dat lukt met elkaars hulp.

Maar de uitwerking vind ik helemaal niks. Ik bleef het gekunsteld en onwaarachtig vinden. Mooie zinnen om het mooie en dus levenloos. Hier en daar lukt het haar wel, maar te weinig. Ze heeft dit boek geschreven tijdens een schrijfcursus en je voelt het geworstel met de tekst. Het is geen boek dat "zichzelf" geschreven heeft. Het is in elkaar geknutseld.

Daarnaast staan er op meerdere plaatsen tegenstrijdigheden en fouten en daar kan ik niet zo goed tegen. Een gedicht dat Astrid voorleest aan Veronika wordt later een gedicht dat Veronika aan Astrid voorlas. Dat soort dingen.

En dan het dochtertje. Astrid durft uiteindelijk onder ogen te zien : "Misschien was het probleem niet dat mijn liefde (voor het dochtertje) niet sterk genoeg was. Misschien was mijn haat (voor haar man) gewoon te sterk". Het is ook nogal wat om te accepteren. Gek, dat niemand dat gelezen heeft. Eerder zei Astrid ook "Ik hoop dat het geen haat was." (of iets in die trant) En later een paar keer "Het zat in mij." ( m.a.w. Mijn man is niet de schuldige. Ik ben "slecht".)

Ik vond het allemaal te gladjes, te zoet en tamelijk onwaarschijnlijk.

berdine schreef : Ok, dan mijn mening. Tja Dettie, je blijft alleen in positieve mening over dit boek.

Ha ik ben inmiddels daarin wel wat gewend! ik sta wel vaker eenzaam en alleen in mijn mening

Zelf ben ik een verhalenlezer, geen taallezer.

Ik ga helemaal op in het verhaal (ik lees net dat dat eigenlijk niet mag van de literaire critici)

Dat verhaal vond ik mooi en bijzonder en rustig, bijna stil. Na al die jaren is het me nog bijgebleven. Gek genoeg niet wat er met het dochtertje gebeurde maar wel wat er met die twee vrouwen gebeurde. Welke wisselwerking ze op elkaar hadden.

De oude vrouw had aldoor met haar 'geheim' rondgelopen en nu kwam het er uit, nu kon het. Ook haar enorme schuldgevoel spreekt volgens mij door in de door jou aangehaalde zinnen.

Te zoet vond ik het zeker niet, de vrouwen zijn aanvankelijk niet erg aardig tegen elkaar, ze willen met rust gelaten worden en voor zover ik me kan herinneren is er toch heel lang een vorm van afstand.

Toch leuk dat je het gelezen hebt berdine ondanks dat het je tegenviel.

Dettie