Jaap Gerritsma - Klabbertoet

Ik kende er ook maar een paar hoor, Dettie. Een enkele begrijp je door het verband met de rest van de tekst. Knap Marjo dat jij ze wel bijna allemaal kent! Voor mij hoeft dat etaleren van kennis ook niet. Zeker niet als het er met de haren bijgesleept wordt.

Etaleren van kennis. Dat weet je niet. Misschien praat die schrijver in het echt ook wel zo, is het hem eigen.

En ik voel het niet zo, maar ja, anders zeg ik ook niet dat ik dat juist leuk vind.

Ik weet ook niet of het etaleren van kennis is, maar het past niet in het verhaal. Het gaat over een man en een vrouw die uit elkaar zijn en al dat gestrooi met dit soort woorden maken dat je afstand neemt van het verhaal. Het is geen taal die je normaal gesproken gebruikt, tenminste de mensen die ik ken en ikzelf niet. Áls ik mensen al zo hoor praten, krijg ik een beetje de griezels. Het komt hautain over.

Robbert Dijkgraaf, hoogleraar en directeur van het Institute for Advanced Study in Princeton, doet dat ook niet. En dát maakt hem juist een mooi mens.

Deze figuur uit het boek roept bij mij niet veel sympathie op. Het lijkt eerder of hij nog steeds zijn (ex) vrouw wil overtuigen van zijn gelijk, alsof hij zeggen wil, dat je dat nou niet toch ziet!!

Dettie

En dat heeft niets met taal te maken toch?

Jawel! waarom niet?

Dettie

Jaap Gerritsma (1942) Hij heeft zich bezig gehouden met de methodiek van het geneeskundig onderwijs en onderzoek gedaan naar de werkwijze en competenties van artsen. Hij bekleedde docentschappen aan de universiteit van Utrecht(hoofddocent) Medizinische Fakultät van Basel(consultant), Michigan State university( Distinguised Visiting Professor) en The university of London( Honorary Senior Lecturer).

Hij schreef columns voor het medische blad Medisch Contact.

Dit is waarom ik Robbert Dijkgraaf aanhaalde. Die praat wel in gewone taal.

Dettie