Arnon Grunberg: Tirza

haha ze houdt ons lekker in spanning.... tromgeroffel... welk boek zal het worden... tromgeroffel.... en de winnaar is....

Na jullie reacties heb ik het boek Tirza geleend en het tijdens slapeloze nachten (jetlag) gelezen. Vier of vijf keer weggelegd wegens ergernis en stijgende somberte, toch steeds weer opnieuw begonnen. Het boek doet denken aan Who's afraid of VW, dat elkaar volkomen meedogenloos benaderen en afmaken. Het schrijven van de dialogen door Grunberg is natuurlijk onnavolgbaar, dat is gewoon meesterlijk. Hij leeft zich bovendien geheel in in de gedachtewereld van een pathalogisch en zeer egoïstische man, die pas op het eind van het boek, na de moorden, zijn menselijke kant laat zien door de liefde en zorgzaamheid voor het negermeisje. Een heel merkwaardig boek, maar je krijgt het idee dat Grunberg speelt met de lezer zoals hij met de romanfiguren speelt. Wel een genie, maar sympathiek, nee.

Pieter, hier kan ik me helemaal in vinden.

Als ik Grunberg lees, blijf ik achter met een gevoel van onbehagen.

Zo vergaat het me elke keer, behalve bij Blauwe Maandagen en zijn bijdrage aan een bundel van Jessica Durlacher met verhalen van joodse auteurs, zoals zij hen noemde: de Tweede-Generatie-auteurs. Hij veegt dan de vloer aan met Durlachers idee en schrijft een totaal niet-joods verhaal. Intelligent en integer.

Dat onbehagen gaat dan niet over het boek als boek.

Laten we dat nare woord 'de boodschap' maar weer eens uit de kast trekken.

Het voorschotelen van onbehaaglijke boodschappen is een van de manieren om grote literatuur te onderscheiden van flutwerkjes.

Onbehagen is sowieso niet verkeerd.

Maar er is iets in de toon van Grunberg wat me het gevoel geeft dat hij een schrijver zonder respect is. Voor zijn lezers, voor zijn onderwerp, voor zichzelf of het leven (???) Grote woorden natuurlijk, maar goed, die smaak blijft op mijn tong liggen...

Ook na het lezen van Tirza weer.

Inderdaad, briljant maar volslagen onsympathiek.

Dat is een onbehagen dat me minder bevalt.

Ariadne

Moet een schrijver sympathiek zijn dan?

Hetzij persoonlijk, hetzij in zijn schrijfsels?

Nee, zeker niet!

Er zijn ook schrijvers genoeg die ik ronuit onsympathiek vind, maar waar ik met straaltjes van hun werk geniet. Vaak omdat er dan een onderoon is van liefde en respect voor het leven. Al moet je soms dwars door het sarcasme, cynisme en gefoeter heen lezen!

Maar aan respectloosheid heb ik een broertje dood.

Ik heb hetzelfde met Renate Dorrestein Ariadne. Haar boeken geven mij ook zo'n onaangenaam gevoel.

Dettie