Hans Münstermann – Het gelukkige jaar 1940

Dank u dank u voor het uitgebreide antwoord!

Dettie

In mei wordt dit boek opnieuw uitgegeven Jannie, las ik net..

Dettie

Goh...Ik vond de Bekoring wel goed, over het algemeen...

Dit schreef ik erover op mijn bookcrossingboekplankje:

---

In het begin was dit boek een aangename verrassing: de benauwenis van de moeder is heel goed beschreven en ik snapte wel waarom ze er vandoor ging. Later komt de focus steeds meer op Andreas te liggen, en wordt het verhaal minder interessant.

Wel mooi is de surrealistische verteltrant en ook het zorgvuldige taalgebruik.

---

Librije, ben jij dezelfde Librije als die zich bij bookcrossing had opgegeven voor de ring en die er bij nader inzien toch maar van af zag?

Ja Petra klopt. Ik had even genoeg van Münstermann. Misschien veel later nog eens..... Maar als jij De Bekoring wel mooi vond, zou ik je aanraden ook Het gelukkige jaar 1940 te lezen. Het was zijn eerste boek over dit onderwerp en volgens anderen ook beter. Dan waardeer jij dit boek vast wel.

Andreas Klein (alter ego van Hans Münstermann) onderzoekt het verleden van zijn ouders. Zijn moeder Marianne is Nederlands, zijn vader Joachim Duits en ze trouwen op 10 mei 1940. Als de bezetting een tijdje bezig is, wordt Joachim het leven in Nederland onmogelijk gemaakt: de Nederlander moeten weinig hebben van zo’n Duitser in hun straat. Hij gaat in Duitsland werken. Maar ook daar wordt hij niet gelukkig, want zijn gezin komt weliswaar twee keer over, maar vertrekt ook weer.

Andreas is op zoek naar de beweegreden van zijn moeder, om voor deze Duitse man te kiezen en naar wat zij er bij heeft gevoeld. Ze laat weinig los, maar toch wordt steeds een tipje van de sluier opgelicht. Zo blijkt dat Joachim wel degelijk een aanhanger van Hitler was, en de broer van Joachim, die in Nederland verblijft maar deel uitmaakt van het Duitse leger, speelt een geheimzinnige rol. Misschien is hij wel de echte vader van enkele kinderen van Marianne.

Zo blijft er van alles onduidelijk over het verleden en veel vragen worden niet beantwoord.

De structuur van het boek is origineel: Andreas is soms aanwezig bij de bruiloft van zijn ouders en brengt zelfs een keer een bezoek aan Hitler. Zo stapt hij steeds uit zijn eigen tijd, naar die van vroeger, de huwelijksdag en de bezettingsjaren.

Toch was er iets wat me steeds irriteerde: misschien omdat Andreas zo respectloos in het verleden van zijn moeder zit te peuteren, misschien omdat hij zijn eigen ikje zo centraal stelt. Ik had af en toe de neiging om te roepen dat hij moest ophouden met zijn gezanik.

Wel geeft het verhaal een beeld van alle verwarring en ellende die mensen, die niet voor massamoord in aanmerking kwamen, ook ondergingen in die jaren. Ook het alledaagse leven was niet meer zo alledaags, zo blijkt uit het boek. Ik had het te doen met Joachim: wat een pech, om Duitser te zijn in een tijd dat alle Duitsers grondig worden gehaat, en dat niet alleen tijdens de oorlog, maar ook nog lang daarna. Steeds loopt hij zijn geluk mis. Hij is eigenlijk de echte verliezer.