Hans Münstermann – Het gelukkige jaar 1940

Vijf romans heeft Hans Münstermann geschreven met zijn alter-ego Andreas Klein in de hoofdrol. Voor de laatste (De Bekoring) kreeg hij in 2006 de AKO-literatuurprijs. Volgens zijn critici was de eerste (Het gelukkige jaar 1940) de meest geslaagde.

Lees verder, klik hier www.leestafel.info/archief/romans-volwas...-gelukkige-jaar-1940

Librije

Ha had je dat ook gezien Jannie, dat 'de bekoring' ook genomineerd was voor de Gouden Doerian!!

Hoewel ik het boek wel met plezier gelezen heb, kan ik me er iets bij voorstellen..die verhaallijnen door elkaar, dat doet hij in dat laatste boek ook, en dat is wennen.

Berdine, jij had ergens een opmerking over 'de bekoring' gezet..ik kan het niet meer vinden. Weet jij het zelf nog wel?

..die verhaallijnen door elkaar, dat doet hij in dat laatste boek ook, en dat is wennen.

Volgens de critici was het in het eerste boek nog verrassend, maar gaat het in De bekoring meer op een literaire truc lijken.

Ik ben Het gelukkige jaar 1940 inmiddels voor de tweede keer aan het lezen. En ja, het went. Doordat je weet hoe het verhaal in elkaar zit, heb je meer aandacht voor andere zaken. En dan vallen mooie vondsten meer op.

Misschien ben ik milder gestemd na een tweede lezing. Maar ik denk nog steeds niet, dat ik De Bekoring ga lezen.

librije schreef : Maar ik denk nog steeds niet, dat ik De Bekoring ga lezen.

Gelijk heb je!

Marjo schreef :
Berdine, jij had ergens een opmerking over 'de bekoring' gezet..ik kan het niet meer vinden. Weet jij het zelf nog wel?

Ja, bij boeken die ik niet verder wil lezen dan.......

Pagina 8

Ik vraag me af, wil hij teveel in één verhaal stoppen?

Zou volgens jullie het beter zijn als hij deze verhaallijnen in aparte boeken/verhalen zou schrijven?

Is het als je de verhaallijnen apart zou zien eigenlijk een verhalenbundel?

Of is het daarvoor toch teveel één geheel?

Dettie: Je schreef dit bij De bekoring, maar ik kan alleen reageren op wat er in Het gelukkige jaar 1940 gebeurt.

De drie verhaallijnen vormen echt samen 1 geheel en het is beslist geen verhalenbundel. Hij reconstrueert de trouwdag van zijn ouders (1) op het verjaardagsfeest van zijn broer (2) en zet tevens het leven van deze twee mensen samen op een rijtje vanaf hun kennismaking tot na de scheiding (3). Hij probeert uit te vinden of hun uiteindelijke rampzalige samenzijn (3) niet voorzien of zelfs voorkomen had kunnen worden door van de bruiloft (1) af te zien. De laatste vragen daarover probeert hij tijdens het feest (2 ) te stellen en betrekt daar ook de rest van de familie bij.

Volgens de critici was het bij dit eerste boek nog wel origineel en goed opgezet, maar werd het bij latere boeken (die overigens min of meer steeds over hetzelfde onderwerp schijnen te gaan) erg kunstmatig.

Ik ga nu Janna's verslag lezen. Ik ben Het gelukkige jaar 1940 voor de tweede maal aan het lezen, om te kijken of ik het dan meer kan waarderen. Wordt vervolgd, dus.

Groetjes, Jannie.