Machteld Siegmann - De kaalvreter

Ik zou het anders zeggen: originaliteit is een pluspunt. Want inderdaad is er over bepaalde onderwerpen al veel geschreven, dat geeft niets.

Alleen als ik er als lezer binnen korte tijd steeds weer mee geconfronteerd wordt, dan begint het mij te vervelen. Dat ligt waarschijnlijk ook aan de interesses die je al of niet hebt. Soms kun je van bepaalde onderwerpen niet genoeg krijgen immers.

Ja ik snap het. Net als romannetjes, die opbouw ken je ondertussen wel. Meisje ontmoet knappe lieve man, maar er komt een andere man en dat blijkt een bruut en ze gaat toch naar man nr 1, en daar dan variaties op. Op gegeven moment ken je het wel.

Maar WO I of feminisme... tja dat is wat anders

Dettie

Gek, voor mij was het onderwerp niet niet-origineel. Weliswaar lag de oorlog aan het verhaal ten grondslag, maar het ging hier toch meer om een vrouw die tot de ontdekking komt dat zij niet is, die ze altijd dacht te zijn. Dat er in het verleden dingen zijn gebeurd waar zij onbewust schuld aan heeft en dat zij daardoor het leven niet meer aan kan. Ik heb zo'n verhaal nog nooit gelezen. :shock:

En dat wordt dan uitgewerkt op een manier die doet denken aan Franca Treur en aanverwante schrijvers. Daarom voelt het voor mij niet origineel.

Van Franka Treur heb ik alleen de Confetti gelezen. Het ligt er dus maar aan wat je voorheen gelezen hebt!

Klopt, dat hangt samen met wat ik zei over het terugkeren van thematiek.

Ok, in dit geval meer de stijl dan, de manier waarop. Ik ben nu eigenlijk heel benieuwd hoe Dettie het zou vinden.