Machteld Siegmann - De kaalvreter

Samenvatting: Leie Blum wordt in de Tweede Wereldoorlog ondergebracht bij een boerengezin in Zanegeest. Sindsdien is Leie aan het wachten, eerst op haar ouders, later op iets wat ze niet kan definiëren. Het wachten lijkt voorbij als ze met Dirk trouwt en twee zonen krijgt. In de zomer van 1974 wordt Leies zorgvuldig opgebouwde leven op z'n kop gezet door het overlijden van de vrouw bij wie ze als pleegkind was ondergedoken. Ze gaat naar de begrafenis, maar kan niet terugkeren naar het leven met haar man en zonen. Ze zwijgt en wacht.

Prachtig boek. Mooi en zorgvuldig geschreven, heel indringend met veel psychologisch inzicht. Het perspectief wisselt tussen Leie, haar man Dirk, de kinderen Anton en Meeus. We zitten om beurten in hun hoofden en ze hebben ieder een geheel eigen stem. Hun karakters komen tot uiting in hun gedachten. Je kunt je met elk van hen vereenzelvigen. De tijd waarin het verhaal zich afspeelt wisselt tussen Leies kinderjaren en jeugd in Zanegeest en het jaar 1974 in Krimpenerwaard, waarin ze een ontdekking doet over haar verleden, die de grond onder haar voeten wegmaait. Jammer dat dit boek zo weinig aandacht heeft gekregen. Siegmann is een van onze beste auteurs en ik kijk uit naar haar volgende boek.

Hee, wat bijzonder dat je dit gelezen hebt. Het staat op mijn verlanglijstje.

Het lijkt mij ook een prachtig (maar erg heftig) boek. Tzum heeft er ook een mooie recensie over overigens.

www.tzum.info/2019/11/recensie-machteld-siegmann-de-kaalvreter/

Ze heeft verder wel in de grote kranten gestaan

www.machteldsiegmann.nl/recensies.html

Dettie

Ik heb alleen iets in de Volkskrant gelezen. Die van Tzum is inderdaad een mooie recensie. Die verwoordt het precies: alle personen hebben een eigen stem. Die heeft ze goed getroffen.

Laat het maar mooi op je lijstje staan, Dettie. Ik denk dat dit echt een boek voor jou is. Je komt geen expliciete heftige scènes tegen. Het is meer de impact van wat er gebeurd is en Leies rol daarin, die je je adem naar binnen doet zuigen. En als ze dat dan later beseft heb je vreselijk met haar te doen. Maar ieders rol en ieders gedachten zijn volkomen logisch en goed te begrijpen. Het is een heel invoelbaar boek. En dan ook nog heel soepel geschreven.

Ja het blijft op mijn lijstje staan. Ik ben zo benieuwd naar dit boek.

Dankjewel voor je toelichting Berdine! Als jij zó enthousiast bent dan moet het écht wel wat zijn.

Dettie

'Leie is als driejarige in 1942 door haar joodse ouders tijdelijk ondergebracht bij een gezin in Friesland, maar na de oorlog wordt haar verblijf permanent. Leie blijft echter iets missen in haar volwassen leven. Haar man Dirk en haar twee zonen, Anton van 15 en Meeus van 9 jaar, kunnen die leegte niet helemaal vullen. Als Leie in 1974 naar de begrafenis van haar pleegmoeder gaat, komt ze achter een vreselijk geheim omtrent haar echte moeder. Hierdoor is ze zo uit het lood geslagen dat ze niet meer in staat is om te functioneren. Haar man en kinderen proberen te helpen, ook al weten ze niet wat er aan de hand is, maar ze zullen net als Leie zelf moeten wachten tot Leie de weg naar het heden terug kan vinden. Het verhaal wordt in 1974 beurtelings door de vier hoofdpersonen verteld; de flashbacks naar 1942 en 1958 door een auctoriale verteller. In verstilde en bedachtzame zinnen en poëtische vergelijkingen heeft auteur (1972) een indrukwekkende en ontroerende roman geschreven, goed van compositie en met waarachtige karakters. Debuutroman van auteur die redacteur is bij diverse uitgeverijen.'

Alle leden van het gezin worden gevolgd, in heden en verleden. Daar tussen door stukjes over hoe Leie in het gezin werd opgenomen.

Het moet - zoals beschreven - een vreselijke schok geweest zijn, om als kind ineens bij vreemden te worden gedropt,je ouders te moeten missen. Leie is nog zo jong dat ze nauwelijks weet wat er aan de hand is, wie of wat ze eigenlijk mist. Als haar moeder haar komt halen, herkent ze die vreemde niet. Om te leven met een schuldgevoel waarvan je niet weet waar het op berust, het lijkt me vreselijk. Siegmann maakt het trauma van de vrouw heel inzichtelijk. Ook hoe moeilijk haar man en haar kinderen het er mee hebben, want ook zij weten niet wat er aan de hand is. Praten doen ze niet.

De taal is mooi, af en toe poëtisch. Maar ja, hoe indrukwekkend ook, origineel is het niet.

Het boek staat al op mijn verlanglijstje. Het lijkt me heftig maar ook prachtig. (had ik al gezegd, zie ik nu )

Vind je dat het niet origineel is, een minpunt Marjo?

Er is over alles al zoveel geschreven, dan zou je haast niets meer kunnen lezen als je iets echt origineels wilt lezen, denk ik.

Dettie