Willem Elsschot: Kaas

Elsschot wordt geroemd om zijn bondige en geestige stijl, maar voor mij blijft dit een boek dat je na het dichtslaan vergeet.

Kaas

Een oudje tussendoor. Wie heeft dit niet gelezen of toch zeker erover gehoord.

Motto op de flap:

"Eindelijk schrijf ik je weer omdat er grote dingen staan te gebeuren en wel door toedoen van mijnheer Van Schoonbeke" (aan wie hij schrijft is mij niet duidelijk)

De heer Laarmans, klerk van beroep, wil graag een echte man zijn, meedoen met de andere zakenlieden, en laat zich een agentschap aanpraten. Voor kaas notabene, hij die kaas niet eens lekker vindt! Zo begint hij aan dingen waar hij niets van af weet, erger nog: geen talent voor heeft. Hij wordt de distributeur van Goudse kazen in België en het Groothertogdom. Hij laat de kaas opslaan en gaat dan plannetjes bedenken. Tot hij tot zijn grote schrik moet betalen...

Het uur van de waarheid:" 't is vreemd, in al die jaren heb ik niet geweten dat het op kantoor zo gezellig kon zijn. In die kaas moest ik stikken, terwijl ik hier, tussen twee briefjes in, even kan luisteren naar innerlijke stemmen"

Het blijft een leuk boekje om te lezen, maar waarom dit nou Literatuur is heb ik nooit begrepen.

© Marjo

Jeetje dat is lang geleden! Ik weet nog wel dat ik het toen een erg leuk en grappig boek vond.

Het blijft een leuk boekje om te lezen, maar waarom dit nou Literatuur is heb ik nooit begrepen.

Ik begrijp van een heleboel boeken niet waarom dat onder de noemer literatuur valt. Het enige wat me opvalt is dat de verhalen blijven hangen.

En wat voor de een literatuur is, is voor de ander niets, die vinden de grote schrijvers pas literatuur.

Er is nog ergens een mooie spreuk over literatuur.

Iets van: Boeken worden literatuur genoemd als niemand ze kan uitlezen.

Bernadet

Bij de grlls was een item over stijl naar aanleiding van dit boek:

"Om z'n verhalen. Allemaal druipend van de ironie. En de triestigheid. Het dromen van Grote Dingen waar nooit iets van komt - altijd door het eigen onvermogen. Kijk maar naar je eigen samenvatting - het Plan wordt groter en groter en dan .... niks.

En om z'n fenomenale taalgebruik. Korte, zakelijke zinnen over 't algemeen.

Alles boordevol humor: als je 'de Elementen' aan 't begin leest, weet je al - yes! da's Elsschot!) En dat dodelijke sarcasme. Ik las weer es even hoofdstuk 1 over de dood van z'n kapok-pluizende moeder."

Marjo,

ik vind de taal van Elsschot al heerlijk, en dan komt daar nog eens dat minutieuze beschrijven van de overwegingen van het kleine mannetje dat mee mag spelen van de grote jongens bij...

Het is gedateerd, dat wel, maar je kunt je door de uitvoerige beschrijvingen en de schrijfstijl goed verplaatsen in de tijd en de situatie. Tegelijk is het ook een metafoor voor wat elk mens als kuddedier doet: erbij willen horen, koste wat kost.

Je hebt gelijk wat de stijl betreft, Miranda, het leest prettig, en is mooi. Maar ik mis de diepte, het Idee. Als ik dit boek dichtdoe ben ik in feite het verhaal al kwijt. Dat is dan in mijn ogen geen Belangrijk boek, geen Literatuur. Maar velen zijn het met me oneens.

Ik hou trouwens niet van metaforen: ik doorzie ze nooit, en zou aan schrijvers willen vragen om duidelijk te zijn als je iets wilt vertellen aan je lezer!

Nee ik kan Kaas geen Literatuur (met hoofdletter) noemen maar toch is juist het goede/leuke van het verhaal die metafoor, dat is juist de humor.

Het zich belangrijk voor willen doen, inderdaad het erbij willen horen (ook al weet je er niets vanaf).

(Als er een veel metaforen gebruikt dan is het Hrabal!)

Bernadet