Haruki Murakami - Ten zuiden van de grens (samenleesboek okt/novemb)

Ik heb het dus ook uit. Dit is het tweede boek wat ik van Murakami lees, het eerst was de Opwindvogelkronieken. Toen ik dat uit was verkeerde ik nog steeds n een soort staat van verwarring, niet wetend wat ik er nu eigenlijk van vond. Murakami verdiende dus nog een herkansing, en dat werd dit boek. In het eerste gedeelte van het boek leek het wel of ik een andere schrivjer las, ik vond het van een totaal andere stijl, totdat Shimamoto haar (her) intrede deed ,en toen werd het weer een echte Murakami.

Juist dat aspect van zijn schrijven, dat mysterieuze ,surrealistisch en symbolische ligt mij toch niet echt. Ik wil toch vaak echte antwoorden en een echt eind. Ik blijf altijd met meer vragen dan antwoorden achter.

De reden dat dit boek me toch aangreep was de liefdesgeschiedenis, maar toch vooral ook de grote thema’s die hij aansnijdt..leven, dood, de woestijn, de eenzaamheid, de verlatenheid. Het bleef in mijn hoofd zitten na het lezen, en maakte dat ik het gewoon een goed boek vond.

Ik heb wel een aantal vragen,

Te beginnen met die van Berdine,

Ik vroeg me namelijk ook af, eigenlijk vooral in het einde van het boek of Shiramoto echt is,

En dat komt vooral door een gedeelte op pagina 222 waar Murukami een heel betoog houd over wat werkelijkheid is en of onze waarnemingen al of niet echt zijn.

Ik dacht daarbij trouwens niet zozeer aan een droom maar aan een soort aanverwante werkelijkheid, wat dat dan ook weer wezen moge.

Verder vroeg ik me vooral van wie de hand op de schouder is in de aller laatste regel van het boek, er wordt duidelijk gesuggereerd dat Shimamoto terug is.

En ik zou het wel eens willen hebben over het vrouwbeeld van Murakami, waarom zijn zijn vrouwen altijd zo mysterieus, in dubieuze zaken verwikkeld en niet “in de werkelijkheid”. Ik heb dus nog niet zoveel van hem gelezen, maar in de Opwindvogelkronieken waren de vrouwen ook al zo mysterieus, ongrijpbaar, onbetrouwbaar en mystiek.

In ieder geval een boek wat stof tot praten geeft.

Wil

Verder vroeg ik me vooral van wie de hand op de schouder is in de aller laatste regel van het boek, er wordt duidelijk gesuggereerd dat Shimamoto terug is.

Ik dacht dat die hand van de vrouw van Hajime was.

Maar dat eind ga ik nog eens herlezen... ik begin accuut te twijfelen nu.

Dettie

Maar dan zeg je toch niet "iemand",

er wordt op zijn minst gesugereerd dat het iemand anders is, toch?

Ja ik dacht ook de hand van zijn vrouw. Hij was zo ver "weggedroomd", zo buiten de werkelijkheid getreden dat hij best "iemand" kon denken.

Ik heb het boek al teruggebracht, kan het niet meer nalezen.

Tijdens de laatste dagen van onze vakantie in La Douce France heb ik het boek in één adem uitgelezen. Prachtig boek, zo mooi geschreven allemaal.

Eigenlijk een boek om meteen weer te gaan lezen, dat wil ik eerdaags dus ook gaan doen. Ik kom er daarna op terug.

groetjes, irene

Wat een prachtig boek! Ik heb er echt van genoten! Na Norwegian wood is dit de tweede roman die ik van de schrijver Murakami gelezen heb en het is zeker zeker niet de laatste!

Ik ben erg onder de indruk van de plezierige, vlotte schrijfstijl van Murakami. Hij weet in Ten zuiden van de grens een prachtige sfeer op te roepen en ik vind hem heel sterk in het weergeven van de emoties van zijn personages en in de psychologische onderbouwing van zijn verhaal.

Ten zuiden van de grens lijkt een eenvoudig liefdesverhaal; maar het is ook een teder verhaal over passie, rauw verlangen, pijn, verlies, over een innerlijke strijd en over totale ontreddering en ... vergeving.

Bij het lezen van de roman heb ik geen seconde getwijfeld aan het bestaan van Shimamoto. Ik zie haar als de eerste jeugdvriendin van Hajime die op dat moment niet volmaakt is, want zij sleept met haar been. Hajime en Shimamoto zijn beiden nog heel jong en er is geen sprake van intiem lichamelijk contact.

Wanneer Hajime Shimamoto jaren later opnieuw ontmoet is zij uitgegroeid tot een opvallende schoonheid, en zij sleept niet meer met haar been. Zij is volmaakt, maar onbereikbaar!

Hajime krijgt een enveloppe met geld. Ik heb dat opgevat als een waarschuwing van een 'lijfwacht' om Shimamoto, die waarschijnlijk een hele exclusieve prostituee is of een maitresse van een machtig persoon, met rust te laten.

Aan het eind van het boek wil Shimamoto kiezen voor Hajime, maar of zij krijgt de kans niet en is ontvoerd door haar 'lijfwacht', of zij krijgt gewetensproblemen en pleegt zelfmoord. Voor mij zijn er meerdere opties.

De hand op de schouder van Hajime op de laatste bladzijde heb ik gelezen als de hand van zijn vrouw Yukiko.

Hajime zit aan de keukentafel; een nieuwe dag is aangebroken. Hij kijkt naar een wolk boven de begraafplaats. Het is tijd om de meisjes wakker te maken. "Maar ik was niet in staat op te staan van de keukentafel. Alle kracht leek uit mijn lichaam verdwenen. Alsof iemand stiekem achter me was gekropen en geluidloos de kern uit mijn lichaam had gehaald. Ik steunde met mijn ellebogen op tafel en verborg mijn gezicht in mijn handen.

In dit donker dacht ik aan regen op zee.(...) Totdat iemand naar me toe kwam en zacht een hand op mijn schouder legde, dacht ik aan deze zee."



Hajime zegt twee bladzijden eerder tegen Yukiko dat hij nog steeds van haar houdt en met haar opnieuw wil beginnen. Yukiko, die zich dan ontpopt als een ijzersterke vrouw, stemt toe. Zij vergeeft Hajime en geeft hem opnieuw een kans.

Wat betreft het feit dat de enveloppe met geld weg is: heeft Yukiko het geld misschien gevonden, of een schoonmaker? Hajime hecht niet aan geld; hij heeft het geld niet gebruikt. Al eerder in het verhaal wordt de desinteresse van Hajime in geld aangeroerd. Hajime's schoonvader vraagt Hajime of hij een firma op zijn naam mag zetten om 'zwart geld' te verdienen. Hajime durft dit niet te weigeren om zijn schoonvader niet voor het hoofd te stoten, maar hij is niet onder de indruk van 'veel geld verdienen'.

De geheimzinnigheid rond Shimamoto vond ik prachtig! Het stoorde mij helemaal niet dat bepaalde zaken niet uitgelegd worden. Ik vind het een verdienste van de schrijver dat hij de lezer nog heel lang over dit verhaal laat nadenken.

En ik vind het heel leuk om de verschillende interpretaties te lezen!

Jeannette