Hmm. Ik ben niet erg enthousiast. Ten eerste vond ik de stijl onprettig. De zo gewenste spreektaal-stijl van Eveline (en van Van Mersbergen zelf?). Dat is dus persoonlijk.
Ten tweede heb ik het gevoel dat het verhaal hier en daar rammelt. Om een voorbeeld te noemen: de operatie van Willem, die opeens niet meer te gevaarlijk zou zijn of de gemeente die er aan het eind bijgehaald wordt i.v.m. het pachtcontract van Rochat. Loopt zo'n contract niet af als de pachter overlijdt? En als het overgaat naar de erfgenamen, dan toch niet naar de beheerders? Er zijn nog wat gevoelsmatig onlogische dingen, maar dat zal aan mijn muggenzifterij liggen.
Kortom: Van Mersbergen heeft zijn tweede kans gehad. Desondanks begrijp ik dat het boek alom in de smaak valt.
(Wat ik wel grappig vond: zelfs tot Altena reikt de reputatie van psychiatrisch centrum Vught. Ook waar ik woonde was het gezegde: "Zal ik Vught bellen?" synoniem voor "Je bent rijp voor het gekkenhuis"!")