Robert Morgan - Voorbij de rivier

Miranda,

Wat ik een beetje tegen dit soort boeken heb, net als bij Icy Sparks, dat het geloof zo'n enorme rol speelt. Daarmee bedoel ik niet dat het vekeerd is een geloof in een verhaal te verwerken maar dat het geloof zo verheerlijkt wordt. Het komt op mij zo erg Amerikaans over. daarmee bedoel ik zo buiten proporties gaan. Te ver van de realiteit af gaan.

Mijn familie is katholiek, de pastoor kwam ieder jaar aan míjn ooms en tantes vragen of er wel weer een kleine op komst was! Dat de mensen nauwelijks hun hoofd boven water konden houden werd niet naar gekeken. Dat vind ik ook ver van de realiteit af staan.

Zelf vind ik dit soort verhalen een beetje teveel naar wonderen gaan neigen. Daar heb ik dus moeite mee.

Ik lees wel graag over mensen die gelovig zijn en dat geloof ook verweven hebben in hun leven.

Ik ga nu natuurlijk wel af op jouw verslag en heb het hele boek niet gelezen dus weet eigenlijk helemaal niet of mijn oordeel wel klopt!

Bernadet

Bernadet,

ja, dan kom je toch op de kwestie van smaak uit. Als je een beetje allergisch bent voor het al te zoetelijke krijg je natuurlijk krultenen bij het lezen van dit soort boeken.

Het volgende boek van een Amerikaanse schrijfster dat ik las; 'de laatste zondeneter' van Francine Rivers kun je ook onder dit genre scharen. Het is echter niet zo dat de hoofdpersonen alles maar voor zoete koek slikken, en juist daar begint het verhaal. Er is innerlijke strijd, er is verzet tegen het verstikkende dat sommige geloven met zich meebrengen.

Je maakte laatst een opmerking over het 'Amerikaanse sentiment'. Ja, zoals sommige Amerikanen schrijven zou je daar inderdaad van kunnen spreken; een verhaal met een flinke scheut geloofssaus.

Van het laatst genoemde boek schrijf ik overigens geen recensie.