waarom kinderen slechte boeken lezen

Misschien dat die mutsen en losers juist worden gelezen door kinderen die zichzelf er in herkennen. Een stukje herkenning in een boek kan ook wel eens leuk zijn.

Ik vraag me trouwens af wat nu eigenlijk slechte kinderboeken zijn. Misschien worden de boeken die ik als kind las ook wel als slechte kinderboeken beschouwd, literair waren ze in ieder geval niet, maar aan veel van die boeken heb ik toch wel m'n herinneringen en veel staan nog steeds bij me in de kast. Ik denk bijvoorbeeld aan de boeken over De Discus, Arendsoog, Pim Pandoer, Bob Evers en zo nog wel het een en ander. Voor individuele boeken zou ik in m'n boekenkast moeten kijken, maar die is in de slaapkamer en de meeste kinderboeken staan achter de gewone boeken, dus daar heb ik even geen zin in, omdat m'n slaapkamer te koud is.

In dat vraaggesprek wordt uitgelegd dat in 'slechte' boeken er geen ruimte is voor eigen fantasie: alles wordt voorgekauwd, je hoeft zelf niets in te vullen. Eigenlijk hetzelfde als bij boeken voor volwassenen dus.

Ik vond een voorbeeld:

Om personages in een verhaal tot leven te laten komen, zo luidt het devies voor de moderne fictieschrijver, moet je dus hun karakter onthullen door middel van hun woorden, hun gedachten, hun acties, en ook door hun interacties met andere personages. Zo kun je bijvoorbeeld schrijven:

"Sander is boos".

De schrijver maakt er zich zo gemakkelijk van af, maar het is kleurloos en weinig beeldend. Beter is het om Sander in woord en daad te tonen als een boosaardig man. Door hem bijvoorbeeld te laten praten met zijn vriendin, hem iemand te laten beledigen of hem voortdurend te laten schreeuwen. Of je laat zien wat hij doet: zijn vuist ballen, het maken van een grof gebaar, een deur dichtslaan, of dreigen met een wapen: Show, don't tell.

Ik vind dat toch wel lastig en in zekere zin ook wel subjectief. Als iemand iets tegen een andere persoon zegt, zul je toch moeten zeggen op wat voor toon dit gebeurt. Ik vind de grens daarin ook lastig te trekken. Je zal altijd wel eens de stemming van een persoon gewoon in simpele worden moeten omschrijven. Ik las en lees boeken voor het verhaal en voor mijn gevoel is daar weinig mis mee.

Goedemorgen Renate

Ja ik lees ook boeken voor het verhaal, maar de manier waarop een boek geschreven is, de taal, de vorm en dergelijke maken wel of het verhaal overkomt. Als een schrijver bijvoorbeeld de hele tijd 'en toen' gebruikt, dus en toen gebeurde er dit en toen gebeurde er dat en toen ging dat fout. Dan spreekt het verhaal je niet aan, gaat het niet leven, want dan wordt het meer een opsomming.

Als een schrijver schrijft Sander is boos dan is hij klaar. Maar hij kan ook schrijven, Sanders hoofd werd knalrood, hij begon te schreeuwen, de spuugbelletjes stonden op zijn lippen, daarna liep hij stampvoetend naar boven, dan weet je ook dat Sander boos is, maar dan is het woord boos niet gezegd, maar verbeeld. (ook verrijkt het je taalgebruik) Dat spreekt veel meer aan dan 'Sander is boos'.

Dettie

Wij lezen zo veel dat we er ons niet echt meer van bewust zijn hoe schrijvers dat doen. We merken het pas als het niet goed is. Precies als met jouw voorbeeld en toen, en toen. Dat irriteert je echt wel als je leest.

Hoewel dat inderdaad ook weer subjectief is. Ik erger me aan taal- en tikfouten, een ander leest daar overheen.

En ik erger me aan onwaarschijnlijkheden, als dingen niet kloppen. Moeilijk hoor het schrijversvak...

Dettie