Ik denk vooral voorlezen, voorlezen, voorlezen. Laten zien dus dat lezen leuk is. Dat er mooie verhalen in boeken staan.
Op scholen ook veel voorlezen. Op de lagere school (6e klas/groep 8 ) las onze meester De leeuw van Vlaanderen (ja van Hendrik Conscience) voor. Hij deed dat zo leuk dat we er elke week naar uitkeken. Het was geweldig.
Ik denk dat een Pabo leerling ook maar zelf initiatief moet nemen. Hij hoeft toch niet alles voorgekauwd te krijgen? Er zijn bijvoorbeeld ook veel boeken over kinderboeken. Als je écht wil dan zijn er altijd wegen te vinden. Maar of die gedrevenheid er is? Dat weet ik niet.
Maar in de opleiding mag er ook wel meer aandacht aan besteed worden natuurlijk.
Het probleem is denkelijk ook dat er te weinig tijd overblijft voor de leerkracht, kinderen en ouders.
De leerkracht moet per jaar een bepaald programma afwerken. En dan zijn er nog de vele vele buitenschoolse uren die opgaan aan vergaderingen, praten met ouders, begeleiders e.d.
Ouders werken veelal en hebben daarnaast nog een sociaal sportief leven en blijft er ook niet zoveel tijd over om met boeken bezig te zijn. Moeders die je thuis opwachten met een kopje thee wordt een zeldzaamheid.
Kinderen zitten na school ook op allerlei clubs en hebben weinig 'eigen' tijd meer. Ze worden vaak gehaald en gebracht naar school, gaan daarna door naar sport of muziekles of feestje e.d. (ook door begeleiders gebracht) Of naar de buitenschoolse opvang.
Buiten spelen of tijd voor zichzelf hebben is er amper meer bij. Zelfs uit verveling een boek pakken is er niet meer bij, want iedereen heeft het druk druk druk, daar past geen boek meer tussen
Dettie