Het boek en zijn schrijver

Hallo Tiba,

Achter elk gedicht wil ik ook graag een mens van vlees en bloed vermoeden.

Maar ik vind het riskant om achter de schrijfkrul naar de schrijver die eraan vastzit te gaan zoeken.

Ik heb op die manier al heel wat blauwtjes gelopen.

En niet van het blauw van hun schrijfinkt.

Als je van sommigen meer te weten komt...

Hun zelfgepubliceerde dagboeken, hun brieven,

hoe ze hun gezin en naastbestaanden aan hun schrijven geöfferd hebben.

Bepaalde dingen offer je gewoon niet.

Bepaalde dingen zeg je gewoon niet.

Hoe De Wispelaere zijn maitresse heeft beschreven.

Hoe Nolens over anderen en zichzelf praat.

Onbeschrijflijk.

Ik vind het spijtig voor zijn gedichten.

Wat een vader hebben ze ! En toch zo’n mooie lieve kindjes !

Goede dochters en zonen hebben niet altijd goede ouders.

(De differentiatie binnen een gezin zou zelfs groter zijn dan een doorsnee sample van de maatschappij.)

Goede schrijvers zijn niet altijd goede mensen.

Net zoals slechte schrijvers niet altijd slechte mensen zijn.

Is er überhaupt een verband ?

Volgens Dorrestein kan een joviaal warm boek alleen door een joviaal warm iemand geschreven worden. Is dat wel werkelijk zo ?

Biografisch onderzoek geeft een lijfgeur mee aan gedichten

- een aangename of een onaangename.

Maar eigenlijk – denk ik - is het al handschriftvervalsing.

En ik vind het bovendien een overbodig risico.

Dichters hebben geen lijflijke of gespierde gedaante nodig,

alleen maar verzen van vlees en bloed.

Groet.

PS

Al kan ik het moeilijk laten

van in het schemerlicht van een fascinerend gedicht

niet naar de identiteitspapieren en geloofsbrieven ervan te gaan zoeken.

Wij lézen gedichten tenslotte ook met lijf en leden en ónze eigen achtergrond.

Wat kun je het prachtig zeggen, Jom!

Als ik het goed begrijp vind je het vaak beter de achtergrond niet te kennen, maar ben je soms toch bezig met de vraag wat er in het werkelijke leven achter een gedicht schuilt.

Groetjes. Tiba.

Ik ben het niet helemaal met je eens Jom.

Ik denk dat sommige gedichten wel degelijk winnen aan diepgang als je 'het verhaal erachter' weet.

Zou de gedichten van Achterberg begrepen worden/zo mooi zijn als je zijn levensverhaal niet wist?

Nu je dat wel weet geeft dat voor mij een extra dimensie.

Ook Reve en gedichten van bijv. Latijns Amerikaanse dichters vind ik beter te begrijpen, meer diepgang hebben, juist omdat je de achtergrond van ze kent.

Of een dichter waarvan je weet dat hij worstelt met een verleden qua incest of groot verlies, dat te weten geeft voor mij het gedicht wel iets extra's

Een andere vraag is moet een gedicht niet op zichzelf staan? Moet een gedicht niet ten alle tijde begrepen kunnen worden zonder achtergrondinformatie? Van vlees en bloed zijn dus zoals jij het zo mooi noemt.

Ik weet het niet. Ik denk dat het vooral gaat om het effect wat het gedicht op jou heeft en vaak heeft dat te maken met je persoonlijke omstandigheden en de stemming waarin je verkeert. In de ene situatie spreekt een gedicht je meer aan dan de andere. Net wat jij zegt Wij lézen gedichten tenslotte ook met lijf en leden en ónze eigen achtergrond.

Bernadet

Beste Bernadet,

Een gedicht moet in de eerste plaats voor zichzelf spreken,

vind ik,

een gedicht is tenslotte dat wat er te lezen valt.

“Een gedicht moet zichzelf verdedigen”,

zo hef ik mijn website een beetje zwaarmoedig aan.

Mijn eigen leven bijvoorbeeld doet niet ter zake.

Natuurlijk is het eventueel leuk en interessant en openbarend om de biografische context te kennen.

Maar als een gedicht dat nodigt heeft, dan is het naar mijn mening niet volledig.

Contexten horen uiteindelijk bij de sectie anekdotiek, denk ik.

De context mag ook de sleutel tot het gedicht niet zijn, vind ik.

Om de eenvoudige reden dat het gedicht de sleutel tot diens context is.

Een goed gedicht heeft geen uitleg nodig.

Biografische gegevens zijn uiteindelijk sfeermakerij.

En extra-literair.

(Als mijn toon brutaal klinkt, gelieve hier dan enkele zonnige smilies te vinden,

al vind ik smilies een capitulatie van het woord aan het beeld.)

In een van mijn carnetjes krabbelde ik ooit : een echt kunstwerk is haar eigen omgeving.

En ik ben het met dat gekrabbel vooralsnog eens.

Groetjes,

J

Beste Jom,

Nee hoor absoluut niet brutaal.

Ik ben nog een beginneling in de poëzie, door Leestafel ben ik me in poëzie gaan verdiepen en het steeds meer gaan waarderen.

Voor mij is het dan wel prettig om meer achtergrond te weten om een gedicht beter te kunnen begrijpen. Daar leer ik van en kan het gedicht meer in de juiste context plaatsen, voor mij een soort houvast dus.

We hebben hier ook al eens een discussie gehad over de vraag; moet je een gedicht altijd begrijpen? Voor mij persoonlijk geld dat wel. Ik kan wel geroerd raken door een gedicht vanwege een mooi ritme of taalgebruik maar vind het wel belangrijk dat ik het gedicht ook begrijp. Misschien ook omdat ik nog maar een beginneling ben.

Ik denk wel dat je gelijk hebt dat een gedicht op zichzelf moet staan maar veel zijn dat niet en dan is voor mij de achtergrondinformatie wel plezierig. later zal ik misschien beter onderscheid kunnen maken.

Bernadet

Hallo Bernadet,

Of je het gelooft of niet,

ik vind begrijpelijkheid ook een wezenstrek van een gedicht.

Als een gedicht de bedoeling heeft ons méér begrip en openbaring dan dagelijks proza te bezorgen

dan moet het begrijpelijker zijn dan wat we met proza –volle tekst - alleen kunnen zeggen.

Zo zie ik het.

Waarover men niet spreken kan daarover zíngt men beter.

En een gedicht over de zonsondergang moet je tegen de zonsondergang kunnen houden

zonder te moeten blozen als de zonsondergang, vind ik.

Het zal gegarandeerd bleekjes uitvallen, omdat we mensen zijn,

maar het mag in geen geval nóg onbegrijpelijker lijken.

Gg