Fleur de Weerd - Het land dat maar niet wil lukken

Op 6 april 2016 mag Nederland zich in een referendum uitspreken over het Associatieverdrag van de Europese Unie met Oekraïne. Maar wat weten we eigenlijk over Oekraïne? Hoe is dat land? Hoe zijn de Oekraïners? Waar staan ze voor? Fleur de Weerd ging op onderzoek uit.

Lees verder www.leestafel.info/fleur-de-weerd

Dettie

Wat een triest verhaal. Dat met dat bekertje is heel veelzeggend. Een onderdrukt volk. Dat referendum vind ik ook een moeilijk iets. Ik wil de bevolking graag helpen - zij hebben zo veel narigheid meegemaakt en verdienen een nieuwe start - maar ik wil ook niet dat de corruptie juist een nieuwe voedingsbodem krijgt waardoor de burgers het nog zwaarder krijgen. Lastig hoor!

Ik vind het ook moeilijk Annemarie, op zich gun je iedereen een goed leven, maar ik kreeg regelmatig de indruk dat de mensen nog erg in het communistische verleden hangen en er eigenlijk ook weer naar verlangen. Iedereen had toen werk, iedereen had een inkomen en een woning. Nadeel is dat ze totaal geen ambitie hadden of eigen initiatieven toonden en dat is wel overgedragen de jongeren van nu. Ze hebben niet geleerd om te denken of een eigen mening te vormen en dat maakt het zo moeilijk.

Het land heeft heel verschillende regeringen gekend. Ze hebben geen eigen identiteit.

ik zou zeker het blog ( Met schuldgevoel, maar toch weg uit Oekraïne) van Fleur de Weerd lezen. Dat geeft o.a. de strekking van het boek weer.

fleurdeweerd.wordpress.com/

Dettie

Dank voor de link, Dettie. Ik ga het lezen!

Wat een goede leestip dit. Het is inderdaad ontzettend ingewikkeld om een goede mening te vormen over het verdrag waarover we moeten stemmen.

Wat jij over de Oekraïne schrijf doet me ontzettend denken aan Roemenië na de revolutie... eindelijk vrijheid, maar geen mens die wist wat hij er mee moest.

Corruptie en wantrouwen zijn zo ontzettend ingesleten, dat er generaties voorbij gaan voor dat wat minder word.

En mensen zijn inderdaad, zoals jij schrijft, niet gewend initiatief te nemen. Zolang je hoofd niet boven het maaiveld mogen/durven steken gaat een volk niet in de koude kleren zitten. Een bevriende Roemeen, een veertiger, zij dat hij hoopte dat zijn zoon in een land met minder corruptie zou leven, maar dat hij vreesde dat het eerder zijn kleinzoon zal zijn. en zo al het in de Oekraïne ook wel gaan vrees ik.

Het boek ligt al klaar voor je Willeke. Het komt binnenkort jouw kant op.

Ik dacht al wel dat het jou zou aanspreken. Het is ook heel prettig geschreven, alsof je erbij bent.

Dettie