Christiane V. Felscherinow - Christiane F. Mijn tweede leven

Ik kan me het eerste boek niet meer herinneren, al weet ik zeker dat ik het gelezen heb. Was het beter geschreven dan dit tweede boek? Was het meer een verhaal, geen geromantiseerd?

Dit boek is dat zeker niet, en dat maakt het niet zo toegankelijk.

Lees meer: www.leestafel.info/christiane-v-felscherinow

Ik heb het eerste boek wel gelezen, maar kan me er ook niet veel meer van herinneren. Dat wil niet zeggen dat ik het tweede boek niet wil lezen. Ik vind het wat te gemakkelijk om te stellen dat de excuses die opgingen voor haar drugsgebruik toen ze 15 was, nu niet meer opgaan. Nee, het is nu geen verslaafd kind meer, maar een verslaafde volwassene, maar waarom hebben we meer medelijden met een kind in moeilijke omstandigheden, dan met een volwassene? Het verleden is nu eenmaal niet iets, dat je altijd even gemakkelijk achter je laat en ook een verslaving kan door blijven werken. We kunnen ook kijken naar de verheerlijking van het verslaafdenbestaan, zoals bij Herman Brood en andere beroemde verslaafden.

Het gaat me niet om medelijden, maar om sympathie. Dat is iets anders volgens mij.

Medelijden houdt in dat je meevoelt en tegelijk min of meer vergeeft. Je hoeft niet te begrijpen, het is bijna onvoorwaardelijk. Het klinkt -voor mij - neerbuigend, je staat enigszins boven de ander.

Sympathie vind ik wél begrijpen, en accepteren dat de ander is zoals hij is. Op gelijke voet.

Medelijden heb ik niet, niet voor de jonge Christiane, niet voor de oudere Christiane. Ik weet niet meer of ik sympathie kon opbrengen voor de jongere, maar ik kan me voorstellen dat jongeren die dat boek lezen dat wel doen. En ik denk dus dat ze dat minder zullen voelen voor de oudere.

Vind je mij hard als ik stel dat een volwassen persoon meer dan een kwetsbare puber in staat is om zelf te kiezen voor wel of niet verslaafd blijven? Je kan immers overal hulp krijgen?

Marjo schreef : Het gaat me niet om medelijden, maar om sympathie. Dat is iets anders volgens mij.

Medelijden houdt in dat je meevoelt en tegelijk min of meer vergeeft. Je hoeft niet te begrijpen, het is bijna onvoorwaardelijk. Het klinkt -voor mij - neerbuigend, je staat enigszins boven de ander.

Sympathie vind ik wél begrijpen, en accepteren dat de ander is zoals hij is. Op gelijke voet.

Medelijden heb ik niet, niet voor de jonge Christiane, niet voor de oudere Christiane. Ik weet niet meer of ik sympathie kon opbrengen voor de jongere, maar ik kan me voorstellen dat jongeren die dat boek lezen dat wel doen. En ik denk dus dat ze dat minder zullen voelen voor de oudere.

Vind je mij hard als ik stel dat een volwassen persoon meer dan een kwetsbare puber in staat is om zelf te kiezen voor wel of niet verslaafd blijven? Je kan immers overal hulp krijgen?

Op zich wel, omdat verslavingsproblematiek vaak heel ingewikkeld is en het krijgen van hulp niet hoeft te betekenen dat mensen niet terug kunnen vallen. Het is heel lastig om van levenswijze te veranderen. Het beëindigen van een verslaving is meer dan het stoppen met gebruiken. Het is ook het achter je laten van je oude milieu en vrienden en het opbouwen van een nieuw leven. Dan wil ik het nog niet hebben op het krijgen van nieuwe vrienden. Van een afstand is het gemakkelijk oordelen en of je het nu medelijden, medeleven, of sympathie noemt, maakt wat mij betreft weinig uit. Dan gaat het er alleen maar om hoe je de zaken wilt definiëren.

Beslissingen die je op jonge leeftijd, als je nog onbezonnen bent, neemt, kunnen het hele leeftijd hun invloed houden. Zelfs als je afgekickt bent, blijft de verslaving in je systeem zitten. Dan hoeven de dingen maar tegen te zitten, om terug te keren naar het oude milieu. Het is niet gemakkelijk om, als je ouder bent, nog nieuwe contacten op te bouwen, zeker als het gaat om contacten buiten het milieu waar je aan gewend bent geraakt.

Ik ken het milieu niet, je zou best gelijk kunnen hebben.

Zie het dan zo: waar het verhaal over de jongere Christiane meer aansprak, vooral bij de jeugd, zal het verhaal over de oudere vrouw dat niet doen.

Weet je ook waarom ze het boek schreef Marjo? vertelt ze dat?

Wil ze er iets mee bereiken?

Vanochtend onder de douche stond ik aan dit boek en Christiane F. te denken. Eigenlijk vind ik het wel bijzonder, je leest zelden over een oudere verslaafde, het gaat bijna altijd over verslaafde jonge mensen. Misschien is dit boek wel een eye-opener, laat het zien hoe opvang wel en niet moet.

Persoonlijk denk ik dat elke behandeling valt of staat met begrip en vooral opvang na een behandeling. Er worden mensen opgenomen om af te kicken en die kliniek of opvangcentrum wordt dan op dat moment hun 'veilige' wereld. Iedereen heeft het daar moeilijk, iedereen is aan het knokken. Er wordt weinig gek of raar gevonden.

Maar dan weer terug in de maatschappij waar de (voor)oordelen levensgroot aanwezig zijn, waar het stigmatiseren heel sterk is, zoiets als 'eens een junk altijd een junk. Als je al bibberig in je schoenen staat omdat je helemaal opnieuw moet beginnen dan is die houding van de wereld om je heen ook erg moeilijk.

Het is voor die mensen opnieuw knokken en vechten om ook buiten het opnamehuis een goed, prettig, veilig thuis te vinden zodat ze die drugs niet meer nodig hebben.

Het is juist dan heel belangrijk dat er goede opvang is en mensen om die persoon heen zijn die hem/haar laten zien dat ze goed bezig zijn. Zijn die er niet dan wordt het vrij zwaar en erg verleidelijk weer terug te vallen. Het is niet alleen aan de verslaafde maar ook aan de houding van de maatschappij om verandering teweeg te brengen.

Dus om te zeggen meer sympathie voor jongeren dan ouderen, nee. Het is voor alle twee net zo'n enorme strijd om aan de roep van die drugs weerstand te bieden. En niet iedereen woont op een plek waar alle hulp voorhanden is en ook al is die er wel dan nog hangt het erg af van de vorm van hulp en begeleiding die verleend wordt.

Dettie