Bill O’Reilly en Martin Dugard - Killing Kennedy

Hij is nog steeds een van de meest tot de verbeelding sprekende figuren van de vorige eeuw; John F. Kennedy. President van de Verenigde Staten van 1961 tot 1963. Jong, flamboyant, populair, ambitieus, en getrouwd met de minstens zo tot de verbeelding sprekende Jackie Kennedy. Dit boek beslaat zijn gehele presidentschap, van de dag van zijn inauguratie, tot de dag dat zijn moord door Lee Harvey Oswald de wereld schokte.

Lees verder... www.leestafel.info/bill-oreilly-en-martin-dugard

Willeke

Ik heb over dit boek gehoord afgelopen zondag. De spreker was heel enthousiast.

Grappig dat je die aftelling zo storend vond Willeke.

Het lijkt me een soort spanning opvoeren, nog even... nog zoveel dagen, uren, minuten het is gedaan met J.F. Kennedy.

Het doet me denken aan een spannende film waarbij je de teller van een tijdbom steeds in beeld ziet.

Maar dat komt in het boek niet zo over?

Dettie

O, ik vond het zó storend.

En dan zei hij ook iedere keer nog dingen als..."Kennedy vierde die avond zijn verjaardag. Wat hij niet wist was dat het zijn láátste verjaardag zou zijn.", of, "Kennedey ging picknicken, wat hij niet wist was dat het zijn laatste...........etc."

Zucht.

Het leek me erg Amerikaans, maar jij zou het dus ook niet storend vinden?

Misschien ligt het gewoon aan mij hoor. Ik houd er niet zo van als dingen nog eens extra gezegd moeten worden in een boek. In een goed boek voel je dat zonder dat het ook nog eens gezegd moet worden.

Maar verder was ik zéér enthousiast over dit boek hoor.

Wat ik heel goed vond aan dit boek is dat het hoewel het een geschiedenisboek is, het zéér toegankelijk is voor een groot publiek. Het leest echt als een roman. Terwijl er tegelijktijd ontzettend veel historische feiten en verslagenin verwerkt zijn. De schijvers hebben zich héél erg goed gedocumenteerd. Het is dus én aantrekkelijk voor mensen die anders niet zo snel zo'n boek zoudenlezen, én voor mensen die wat meer willen weten van wat er aan historisch feitenmateriaal en dossiers aanwezig is.

Vooral notules en oogetuigenverslagen van vergaderingen en grote beslissingen vind ik altijd smullen.

WilV schreef : O, ik vond het zó storend.

En dan zei hij ook iedere keer nog dingen als..."Kennedy vierde die avond zijn verjaardag. Wat hij niet wist was dat het zijn láátste verjaardag zou zijn.", of, "Kennedey ging picknicken, wat hij niet wist was dat het zijn laatste...........etc."

Zucht.

Het leek me erg Amerikaans, maar jij zou het dus ook niet storend vinden?

Misschien ligt het gewoon aan mij hoor. Ik houd er niet zo van als dingen nog eens extra gezegd moeten worden in een boek. In een goed boek voel je dat zonder dat het ook nog eens gezegd moet worden.

Maar verder was ik zéér enthousiast over dit boek hoor.

O ja, daar zou ik me scheel aan ergeren, vooral omdat het écht zo was. In een thriller zou het misschien de spanning opbouwen omdat je dan denkt wat gaat er dan gebeuren? Maar in een non-fictieboek vind ik dat inderdaad niet prettig.

Dat heb je ook met die soort documentaires waarbij met zo'n 'dreigende' stem verteld wordt, hij weet dat het zijn laatste bezoek zal zijn. Daar griebel ik van.

Het is inderdaad erg Amerikaans wat jij nu vertelt.

Dettie