# Wilma Geldof - Het meisje met de vlechtjes (15+)

Zeker is dit een verhaal dat verteld moet worden, zoals Wilma Geldof dat zelf zegt. Zij heeft het waargebeurde verhaal van Freddie Oversteegen omgezet in een zeer leesbaar en spannend verhaal, waarin ze ook duidelijk aangeeft dat verzet plegen niet alleen maar 'krantje rondbrengen' was...

Zie: www.leestafel.info/w-geldof

‘Ik moet steeds maar aan mevrouw Kaufmann en Abeltje denken,’ zegt Truus, ‘en aan alles wat er met de Joden gebeurt. Ze mogen niks meer, straks worden ze allemaal weggevoerd, mam!’ haar stem slaat over.

Truus heeft gelijk. ‘Al zou de oorlog nog twee jaar duren!’ roep ik.

Er valt een stilte. Hoof in de lucht hoor ik vliegtuigen. Engelse vliegtuigen, hoop ik, die Duitsland gaan platbombarderen.

Mam kijkt ons onderzoekend aan. ‘Eén ding…’Ze steekt haar arm uit en trekt Truus met zachte hand naast mij op de bank. ‘Ik weet niet precies wat jullie gaan doen en dat weten jullie zelf ook nog niet goed, maar… - ze strijkt met een vinger langs mijn gezicht – ‘blijf altijd menselijk.’ Haar ogen zijn ernstig, ze spreekt met nadruk. ’nóóit als de vijand worden. Geen vuile handen maken. Geen ‘opdracht is opdracht’. Altijd zelf blijven nadenken.’

Truus knikt. ‘We zijn niet gek. We zullen altijd zelf blijven nadenken. Ik tenminste wel.’

’Ik ook!’

Mama kijkt van Truus naar mij. ‘Geen mensen doden,’ zegt ze. ‘Al zijn ze nog zo slecht.’

‘Op de terugweg, als alles voorbij is, als ik al ver de stad uit ben en de wereld donker en dood lijkt, heb ik geen reden meer om mijn tranen tegen te houden. Geen tranen om die Venema. Of misschien óók om hem, maar vooral om mijzelf. Het is alsof ik er niet meer ben.

Alsof iets van mij bij hem is achtergebleven.

Ik fiets langs het Spaarne, langs de Droste-fabriek. Over de stille, lange weg naar Spaarndam, langs het eindeloze water. Naar huis – nee, niet naar huis – naar tante Lena’s huis. De kou waait door mijn kleren. Ik merk het nauwelijks. Ik fiets alleen maar. Zo hard ik kan. In een fractie van een seconde is de wereld veranderd. Ik ben opnieuw een grens overgegaan en ik kan nooit meer terug.

Ik had dit niet moeten doen. Ik zou het toch ook helemaal niet doen?

Ik wil er niet over nadenken. Maar het barst uit mijn kop. Ik voel mijn rechterwijsvinger weer de trekker overhalen, zie Venema in elkaar zakken. Mijn god! Mijn adem stokt in mijn keel.

Ik trap op en neer, op en neer. Hijgend, ogen die dik aanvoelen van het huilen, snot uit mijn neusgaten, jurk plakkend aan mijn lichaam, kom ik het dijkhuis van tante Lena aan.’

1. Het moet aantrekkelijk zijn voor de doelgroep.

2. Het moet informatief en historisch betrouwbaar zijn - moet iets toevoegen aan het historisch besef.

3. Het moet van literaire kwaliteit zijn en een meeslepend en mooi verhaal zijn.

1. Absoluut! Spannend omdat het over oorlog en verzet gaat en de jonge lezer kan vast de emoties van de hoofdpersoon wel mee aanvoelen.

2. Gebaseerd op het levensverhaal van Freddie zelf, dus dit zit ook wel snor. Met foto's en een woordenlijst Duits-Nederlands.

3. Geldofs stijl is prima toegesneden op de doelgroep: helder en duidelijk, waar nodig versnelling of juist vertraging. Alleen vind ik dat ze wat doorslaat, en neigt naar melodrama. Dat sluit misschien wel aan bij de doelgroep, maar doet voor mij afbreuk aan de leesbeleving.

Een dikke 9.

Ja geweldig boek! Ik kom morgen met mijn verhaal.

Dettie

Ik kijk er naar uit! Ik denk dat je er iets anders over oordeelt.

En mijn recensie staat ook op de site, ik vind het een verpletterend mooi verhaal.

Zie www.leestafel.info/w-geldof

Dettie

die morgen haar oordeel geeft ivm de Thea Beckmanprijs.

Ik ben dus inderdaad minder laaiend dan jij. Zeker, een mooi verhaal, maar misschien heb ik te veel van dit soort verhalen gelezen.

Zelf heb ik ook vrij veel (jeugd)boeken over mensen in het verzet gelezen. Daar zal het niet aan liggen.

Maar wat ik zo knap vind aan dit verhaal is dat je de spanning voelt. Zoals ik al schrijf, Wilma Geldof maakt de oorlog voelbaar. En vooral de gevoelens in de hongerwinter, wat voor effect het geen eten hebben op iemand heeft. Chagrijnig, moe, geestelijk weinig kunnen hebben etc. Dat is erg goed beschreven waardoor het verhaal nog meer impact heeft.

Ook het aanvankelijke 'losse' gedrag van Freddie, die het verzet eerst als een avontuur ziet en nog pubergiegels heeft, is mooi weergegeven. En dan hoe ze langzaam verandert van vrolijk meisje naar serieuze meid die volwassen handelt maar toch soms ook weer dat meisje is, dit laatste zeker als ze bij haar zus is. Dan val ze gelijk weer in de rol van jonger zusje. Er is met Freddie een personage neergezet die staat als een huis. Ik zal haar niet gauw vergeten.

Wat maakt dat jij het toch een heel klein beetje minder vindt Marjo? De stijl? Het verhaal? Of toch misschien alleen omdat je al zoveel van die verhalen hebt gelezen?

Dettie