# Martine Letterie- Nooit meer thuis (10+)

Zoals altijd pakt Letterie een stukje geschiedenis dat ze op een vlotte manier voor kinderen vertelt. Dit keer over de nasleep van de tweede wereldoorlog in (Nederlands-)Indië, zoals Indonesië toen nog heette.

Lees meer: www.leestafel.info/archief/jeugd/martine...e-nooit-meer-thuis-1

Dit boek ben ik nu aan het lezen. Ze zijn net in IJmuiden aangekomen en gaan naar Den Haag, waar veel mensen uit Indonesië geplaatst werden. (o.a. Adriaan van Dis en zijn familie)

Dettie

De recensie staat op de site. Mijn mening: Een aardig verhaal maar het kreeg me niet in zijn greep...

zie www.leestafel.info/martine-letterie-10-12-jr

Dettie

Ik denk dat het een dilemma is voor schrijvers van historische jeugdboeken: maak je het te spannend en ga je diep, dan wijk je al snel van de feiten af.

En wat ons betreft: wij kennen die feiten allemaal al (er staat weinig nieuws in het boek voor een volwassene die geïnteresseerd is in geschiedenis), en dus wil je als lezer meer dan dat. Maar dat krijgen we inderdaad niet.

Met welke insteek beoordeel je deze genomineerde boeken? Is een eenvoudige manier om kinderen te vertellen wat er gebeurd is belangrijker dan een spannend verhaal vertellen dat gebaseerd is op feiten, maar ook een spannend verhaal is?

Ja daar stel je even een vraag waar ik over na moest denken.

Als eerste vraag me overigens af of volwassenen de feiten over de dingen die in dit boek vermeld worden inderdaad kennen, wel de feiten van WOII maar of ze weten wat er in Nederlands Indië gebeurde?

Wim Kan heeft lang gestreden om erkenning te krijgen van zijn tijd in het Japanse interneringskamp en de bouw aan de Birmaspoorlijn. De kampen waren concentratiekampen maar in Nederland werd dat niet geloofd. De Nederlanders hadden écht de oorlog meegemaakt werd gezegd, de mensen in Indië niet...

Er is pas enkele jaren geleden erkenning gekomen voor deze mensen.

Veel mensen weten vaak niet eens wanneer de Tweede Wereldoorlog was, laat staan dat ze weten wat in Indië gebeurde. En dat zij niet alleen kinderen.

De feiten over Indië en de repatriëring worden in dit boek wel genoemd maar ik vraag me af of kinderen deze toch vrij droge opsomming zullen begrijpen. Het verhaal over Indië/Indonesië wordt opgehangen aan de belevenissen van het meisje. Maar zoals ik al meldde, het gaat niet echt leven, het meisje ziet alles wel, maar lijkt het niet echt te voelen/mee te maken. (Ik weet niet hoe ik het anders moet zeggen.)

Ik denk als je kinderen iets mee wil geven over een bepaalde tijd dat het invoelbaar moet zijn en dat miste ik bij dit boek. Wat vind jij?

Dettie

Ik heb een optimistischer beeld van de gemiddelde Nederlander, is het fout dat ik er van uit ga dat als ik dat op school heb geleerd, het ook bij anderen aan bod is gekomen? Latere generaties misschien minder, want naarmate je meer geschiedenis krijgt moeten er stukjes afvallen, anders haal je je lesprogramma niet.

Inderdaad is Lily een wat vlak personage, maar hier is mijn idee over de jonge lezer juist pessimistisch: ik denk dat ze die diepte dus meer karaktertekening en meer achtergrond niet meer waarderen. Ik heb nu steeds Hendrick in mijn achterhoofd. Deze boeken zijn niet te vergelijken, maar ik doe het toch. Hendrick komt dus meer tot leven, maar daardoor is er veel meer ruis op de achtergrond. Ik persoonlijk vind dat heerlijk, maar de gemiddelde jonge lezer?

Ik hoop dat ik het fout heb, maar ik denk dus dat Lily meer aanspreekt, juist omdat het eenvoudiger is.

En vandaar dat ik me afvraag wie de jury is...dat maakt heel veel uit! (de namen staan op de Thea Beckmansite, maar ik ken die mensen niet)