Sophie Zijlstra - Margot

Een prachtige roman over een klein deel van het leven van Margot Frank, de zus van Anne.

Zie www.leestafel.info/archief/romans-volwas...phie-zijlstra-margot

Dettie

Ha, net uit de bieb meegenomen, dus ik lees jouw verhaal niet.

Oh leuk, heel veel leesplezier!

Dettie

Dat geldt maar voor de helft. Het valt vies tegen. Ik reageer dus heel anders op het fictieve gedeelte...

Lees meer: www.leestafel.info/archief/romans-volwas...phie-zijlstra-margot

-

Er staat ook duidelijk Roman voorop het boek. Niet dat het non-fictie is.

Op de flaptekst kun je ook lezen dat het maar een heel klein deel van Margots leven beslaat.

Ik dacht trouwens al dat je anders zou denken over het boek, het is jouw 'taal' niet.

Heb je het 1e deel een beetje diagonaal gelezen want je noemt het een 'geromantiseerd verhaaltje' en dat vind ik toch wel heel ver gaan.

De schrijfster geeft aan hoe de wereld voor Margot veranderde en steeds kleiner werd. De mensen van het bestuur lieten allemaal hun kant van het verhaal zien, dat was hun functie in het verhaal. Anton neemt bijvoorbeeld een heel verrassende beslissing.

Het tragische is dat Margot haar roeitijd goed wil afsluiten en daarom zo graag naar Kikkereiland wil. Daar draait het hele verhaal om. Dan kan ze als gewoon mens weggaan en niet als joods meisje dat niet meer welkom is.

Ze weet diep in haar hart natuurlijk wel hoe het met de buitenwereld zit en wat het bestuur denkt en doet daarom is ze ook zo nerveus en is ze fanatiek aan het organiseren. Ze wil nog even gewoon méns, gewoon Margot zijn ipv die joodse.

Daarom spreekt ze de vergadering ook toe, het is pure noodzaak, nog één keer gewoon mee kunnen als Margot! Ze knokt voor zichzelf.

Net als in mevrouw Couperus, ook een roman, vertelt de schrijfster hoe het had kunnen zijn, hoe eventueel dingen zijn gegaan. Ook mevrouw Couperus is fictie maar is qua geschiedenis en tijdsbeeld wel correct.

Ik vond dit boek juist zo aansprekend omdat ze liet zien hoe de wereld van Margot ook veranderde, niet alleen die van haar zus. Hoe een heel intelligente vrouw steeds minder mocht.

Gelukkig verandert ze in het tweede deel van het boek van stijl en vorm. Dat werkt een stuk overtuigender.

Het laatste deel is een beknopte biografie, dat is een toevoeging aan het verhaal. Maar niet het verhaal zelf. Het heeft nauwelijks stijl en vorm omdat het in het kort over het leven van Margot en haar familie vertelt. Dat hoeft niet te overtuigen want het is gewoon een biografie zoals je wel vaker aantreft in historische romans. Was bij het boek over Mozart ook.

Dettie

Jij verdedigt een verhaal dat Zijlstra verzonnen heeft. Ze had een foto, waarvan ze niet eens zeker weet dat Margot er op staat, en ze weet dat M. bij de roeivereniging zat. Maar de rest is verzonnen. Ik ben het met je eens dat het een goed tijdsbeeld geeft, maar dat is niet het idee waarmee je aan het lezen gaat. Je verwacht een verhaal over Margot. Het boek heet toch zo!

Nee, ik heb niet diagonaal gelezen maar ik was blij toen bleek dat het maar de helft van het boek is. Ik stoor me vooral aan de manier van schrijven, Dat breedsprakige, die zijwegen die er niet toe doen. Jij zegt:

'Het tragische is dat Margot haar roeitijd goed wil afsluiten en daarom zo graag naar Kikkereiland wil. Daar draait het hele verhaal om. Dan kan ze als gewoon mens weggaan en niet als joods meisje dat niet meer welkom is.'

Maar dat is fictie!! En al staat er op de flap dat het een roman is, ik blijf er bij dat je dit allemaal niet gaat verzinnen rondom iemand die zo bekend is. Was iemand anders de hoofdpersoon, dan had ik het geaccepteerd. Al had dan ook de titel anders moeten zijn. Dat vind ik nu ook.

Ik hoef mevrouw Couperus dus niet te lezen als het ook zo opgezet is. Het voelt gewoon niet goed.

Natuurlijk kun je niet weten hoe het allemaal was, en dialogen mogen erbij verzonnen worden. Een paar andere personages die het verhaal wat opleuken vind ik ook best. Maar niet aan de loop gaan met de persoon die je als lezer beter zou willen leren kennen.