Ellen Heijmerikx - Wij dansen niet

Dit is de tweede roman van Ellen Heijmerikx. Net als in haar debuut "Blinde wereld" gaat ook dit boek over het geloof. Wie de recensies van Dettie en Marjo leest ( www.leestafel.info/ellen-heijmerikx ) zal de raakvlakken al snel zien. De geloofsgemeenschap in "Wij dansen niet" komt ook oorspronkelijk uit Scandinavië.

Lees meer: www.leestafel.info/ellen-heijmerikx

www.academicadebutantenprijs.nl/index.ph...antenprijs-2010.html

Tjonge, een erg heftig verhaal zo te lezen. Ik krijg van jouw verslag al iets van... ongelofelijk! Hoe kan het!

Zoals je al schrijft zijn er wel raakvlakken met het eerste boek maar in het eerste boek is het meisje al ouder en kan ze alles beter overzien en kiest ze bewust voor zichzelf.

Dettie

Dit meisje heeft nog niks te kiezen en ze vertrouwt natuurlijk op haar ouders. Dat rotsvaste vertrouwen is juist zo verdrietig.

Ja dat vind ik ook best schokkend, ouders beslissen en kinderen moeten volgen.

De meeste kinderen zijn zo trouw aan hun ouders en denken dat ouders het altijd wel weten dus volgens ze maar, terwijl ze eigenlijk wel voelen dat het raar is of niet klopt.

Dat geloof dat weet wat, soms levert het goede dingen op soms slechte. Dat fanatieke zoals in het boek is altijd wel eng.

Ik denk dat je 'Blinde wereld' ook mooi vindt. Is wel heel anders omdat het meisje zich daar losgemaakt heeft van de familie, maar wel mooi geschreven. Apart dat een eerste boek gaat over het loslaten en ouder meisje, terwijl het tweede boek veel dieper gaat zo te lezen. Het eerste boek was flink autobiografisch (niet alles) maar de schrijfster haar ouders gingen ook, vrij onverwacht, over tot een Noors geloof.

Dettie

Op het moment dat mensen niet meer voor zichzelf denken vind ik het al snel eng worden. In het boek weet Janne in het begin niet wat ze ervan denken moet maar ze ziet dat haar ouders helemaal opvrolijken. Haar moeder was altijd heel neerbuigend tegen haar vader en nu is ze veel liever. Dat is voor een kind natuurlijk een heel groot pluspunt. Vader groeit ook helemaal door zijn rol als heer des huizes. Tja, het is gewoon een heel zielig verhaal eigenlijk.