Naar huis zwemmen’ gaat over Wilbur, wiens geringe lichaamslengte en waterfobie nog zijn minste problemen zijn. Bij zijn geboorte overlijdt zijn moeder en neemt zijn vader de benen, zodat hij in een weeshuis terecht komt. Als peuter komt hij bij z’n opa en oma op het platteland van Ierland terecht, waar hij al jong moet aanzien hoe de één langzaam gek wordt en de ander overlijdt. Hij wordt gepest en buitengesloten op school en z’n enige vriend verdwijnt achter de tralies nadat hij diens vader heeft neergeschoten. Uiteindelijk komt het zo ver dat Wilbur zelf ook de jeugdgevangenis in moet. (Nee, misbruikt wordt hij daar niet. En dat is eigenlijk weer een geluk te noemen in het Ierland van de jaren ’90.)
Waarom fladdert de één door het leven zonder al te veel obstakels tegen te komen, en wordt de ander keer op keer neergebeukt door harde klappen van het lot, zonder daar ook maar enige invloed op te hebben? Rolf Lappert snijdt in ‘Naar huis zwemmen’ dit realistische thema aan. Het rare is echter dat de grote hoeveelheid narigheid in dit boek het leesplezier niet in de weg zit. De toon is vaak luchtig, en bij de eerste bladzijden wil je al weten hoe het af gaat lopen met Wilbur, die zijn troost voornamelijk in Bruce Willis-films zoekt. Vooral de vraag of Wilbur zijn vader ooit zal ontmoeten, houdt je aan de pagina’s gekluisterd. Een groot aantal zijwegen wordt bewandeld, maar uiteindelijk weet de schrijver op een verrassende manier alle verhaallijnen aan elkaar te knopen. Knap ook is de op de filmografie van Bruce Willis gebaseerde hoofdstukkenstructuur van het boek. ‘Naar huis zwemmen’ is een aanrader voor iedereen die van een lekker dik boek met een goed verhaal houdt. Daarnaast mogen Bruce Willis- en Ierlandfans dit boek natuurlijk al helemaal niet missen.
<t></t>