Ernest van der kwast - Mama Tandoori

Hier had ik erg naar uitgekeken en ja! het is weer een erg lekker boek.

Heel anders dan Soms zijn dingen mooier als er mensen klappen maar ik heb weer genoten.

Lees het verslag, klik hier www.leestafel.info/ernest-van-der-kwast

Dettie

He, je hebt het al uit. En naar tevredenheid.

Ik ben zeer benieuwd naar dit boek, ik kan het lenen van iemand,dus wordt vervolgd.

Groetjes

Willeke

Ik had het niet gelezen als het niet een van de zes boeken voor de NS Publieksprijs was.

Tja, ik vind dat ik niets gemist zou hebben als ik het niet gelezen had.

Voor mij niet de winnaar dus.

Komt nog bij, maar daar kan hij niets aan doen: ik ben die boeken over zoon-moederverhoudingen toch onderhand wel beu..

Lees het verslag, klik hier www.leestafel.info/ernest-van-der-kwast

Marjo

Ja ik vond het wel een leuk boek, vooral dat die moeder zo zuinig was vond ik hilarisch. Een zeer dominante vrouw!

Ik zit nu te denken welke boeken ik ken over zoon-moederverhoudingen en kom er zo snel niet op. Heb je een paar titels voordat ik de hele dag loop te denken, 'in welke boeken komt dat nu ook alweer voor?'

Je schrijft dat Van der Kwast dan genetisch wel zwaar belast moet zijn met zo'n familie. Waarom vind je dat? Niet de hele familie was raar. Die ene tante was alleen nóg erger dan moeder, maar de andere was een schatje.

En waarom schrijf je.

"Je kunt het slapstick noemen, maar de donkere kant overheerst."

Zo zwart is het verhaal toch niet? Die moeder regeert ja, maar als vader het écht niet gewild had was hij wel weggeweest.

Ook haar zorgen om het oudste kind vond ik wel ontroerend. Voor haar was het kennelijk nodig om vol te houden dat hij toch arts of iets dergelijks zou worden. Op haar manier deed ze haar erg haar best voor hem. Ze sjouwde overal naar toe in de hoop dat hij op een wonderbaarlijke manier zou genezen. Ze zegt niet voor niets

"Je mag alles verzinnen, alles verdraaien, alles veranderen. Alles. Maar niet dat ik de hoop heb opgegeven."

Dettie

Ja, en als ik dan ga zoeken valt het nog wel mee. Toch heb ik het gevoel dat ik steeds maar boeken lees die over een zelfde thema gaan: het zoeken naar een identiteit, en daarvoor moet de vader of de moeder met de billen bloot.

Donna Milner: Regenlied

Boudewijn Buch: Het dolhuis

Arjen Lubach: Mensen die ik ken die mijn moeder hebben gekend

Dimitri Verhulst: de laatste liefde van mijn moeder

Phillippe Claudel: Alles waar ik spijt van heb

Nicole van Nierop: Ik houd van u.

Emily Gordts: Arty-farty

Deze vallen er voor mij wel onder, zelfs al is er veel variatie is.

Vind jij die familie zoals die beschreven wordt een normale familie dan? Natuurlijk haalt hij juist deze naar voren, anders heb je geen verhaal, maar je zal maar opgroeien in zo'n gezin!

En dat vind ik meteen de donkere kant van het verhaal. Ik geloof er niets van dat die vader weg kon. Hij komt niet echt goed uit de verf vind ik. Waarom, inderdaad waarom bleef hij?

Het is niet mijn soort van humor, dat zij met die deegroller zwaait, daar lach ik niet om. Maar anderen wel, dat weet ik.

Ik vind de moeder egoïstisch, zoals het hier verteld wordt. Ze wil niet erkennen dat die zoon niet is zoals ze dat had gewenst, dat is kortzichtig. Ik zie er niets ontroerends in. Eerlijk gezegd vind ik het een rotmens.

Ik denk dat dit boek me mateloos zal irriteren. Ik kan heel slecht tegen dwingelanden en als ze dan ook nog onlogisch redeneren! Ik ergerde me ook mateloos aan Mevrouw mijn moeder. Hoe de hele familie naar haar pijpen danste, terwijl ze met niemand rekening hield. En Isis in De tram van half zeven. Nog zo'n portret!

Maar ik zal het toch eens wat hoger op mijn leeslijst zetten.