Paolo Giordano: De eenzaamheid van de priemgetallen

Het verhaal houdt je inderdaad, zoals beloofd, in zijn greep maar minder door het “verhaal” dan wel door de sfeer, de beschrijving van de diepe eenzaamheid van de hoofdpersonages, Mattia en Alice.

Eenzaamheid die het gevolg is van een jeugdtrauma..

Mattia draagt daarbij een verschrikkelijk schuldgevoel met zich mee. Alice zit eerder vol wrok naar haar omgeving en vooral naar haar vader toe.

Een belangrijk verschil.

Mattia vlucht in de wereld van het exacte, de wiskunde. Zijn vermogen om sociale contacten te leggen is vrijwel nihil. Met automutilatie tracht hij de innerlijke pijn te kanaliseren.

Het valt moeilijker begrip op te brengen voor Alice. Haar wrok en anorexia maken haar schijnbaar asocialer dan Mattia. Ze manipuleert haar omgeving met een verbazingwekkende arrogantie en ziekmakend egoïsme. .

Hoe dan ook, geen van beiden slaagt er in geestelijk tot een evenwicht te komen.

Een boek dat blijft nazinderen.

Een boek dat blijft nazinderen

Ja mooi he. Ik was er ook zeer van onder de indruk.

En hoewel de titel me in het begin op het verkeerde been zette ( ik dacht dat het over wiskunde ging) is hij zeer treffend gekozen... als dit boek érgens over gaat is het wel over eenzaamheid.

Steeds vlák bij elkaar, maar elkaar nooit echt raken. Nooit echt sámen.

Zeer de moeite waar dit boek.

Ik ga nog even nadenken over wat je schrijft over Alice.

groetjes

Willeke

Dit boek trekt me wel en niet, waarom dat is kan ik niet zo goed zeggen. Het lijkt me zo'n erg triest verhaal... maar aan de andere kant hoor ik niet anders dan positieve berichten over dit boek.

Willeke je weet ondertussen wat ik wel of niet wil lezen, wat denk jij? Is het een aan- of afrader voor mij?

Dettie

Ha, dat is een lastige.

Toen ik het las herinner ik me nog dat ik dacht.."dat is niets voor Dettie",

maar nu het wat verder uit mijn geheugen is twijfel ik weer.

Het is vooral triest door de sfeer, door de omstandigheden, er gebeuren wel trieste dingen, maar er zit geen enorme geweldscene in ofzo.

Ik denk eigenlijk nu dat het wel kan.

maar misschien heb iets heel heftigs uit het boek vergeten, dat kan met mijn geheugen maarzo

En die sfeerbeschrijvingen, dat heel veel voelen zonder dat alles precies uitgesproken wordt, dat vind jij wel mooi.

Wil

WilV schreef : dat heel veel voelen zonder dat alles precies uitgesproken wordt

Wil

Mooi gezegd, Wil.

Ik heb het liggen, omdat het een leesgroepboek is. Maar wat ik tot nu toe hoor nodigt mij ook niet. Tja.