Willemijn Dicke - Mea (debuut van de nieuwe lijst )

Het boek van Willemijn Dicke is een verademing tussen alle romans (o.a. chicklits) over jonge vrouwen die bezig zijn met alleen maar uiterlijk en de man van hun leven zien te vinden.

Mea van Os, universitair hoofddocente, is een vrouw in de overgang, met opvliegers en uitzakkend lijf. Daar heeft ze gloeiend de pest over in.

Lees verder, klik hier www.leestafel.info/willemijn-dicke

Dettie

Als ik bovenstaande zo lees dan kan ik me niet voorstellen dat het een verademing is, maar ik wil je verslag nog niet lezen, als dit een debuut is..

Het is een erg leuk boek Marjo. Als ik weer een doosje vol gelezen heb dan komen ze weer jouw kant op.

Dettie

Dat irriteert mij dus vreselijk, dat gezeur over haar lijf en de opvliegers. Ik ben het totaal niet met je eens, dat dit leuk is!

Ik lees het niet uit.

Haha, ik zie je bijna mopperen.

Echt gezeur over haar lijf vond ik het niet, ze vertelde er wel over maar niet zo overdreven als in de chicklits waarbij ieder onsje teveel als een ware ramp wordt beschouwd. Ik vond het juist leuk eens een keer 'gewone' dingen te lezen zoals die opvliegers. Ze zat er niet echt mee, heel af en toe maar eens. Ik vond het weer eens wat anders dan al die strakke lijven en hippe trendy banen en kleren en kapsels en sexy zijn en zo.

Dettie

Nou, dat ben ik niet met je eens, Dettie. Ik vind dat het leven van Mea beheerst wordt door haar lichaam, haar gewicht en haar opvliegers.

Deze roman over een alleenstaande vrouw van middelbare leeftijd met een academische baan, die houdt van alcohol en seks, voldoet precies aan de beschrijving van de heldinnen in de chickliteratuur.

Vroeger waren mannen onder de indruk van Mea’s verschijning, maar deze Bridget Jones van Willemijn Dicke is de laatste 10 jaar 20 kilo zwaarder geworden en heeft wallen en vouwen in haar gezicht “als een uitgedroogd” appeltje. Verder wordt zij regelmatig overvallen door opvliegers. Elke ochtend hangt haar kledingkeuze af van de weegschaal.

Citaat uit het boek:

“Ze laat haar handen langs haar bovenlichaam glijden om te voelen of het echt waar is wat ze ziet. Haar borsten, ooit haar trots, hangen nu wezensvreemd aan haar romp. Die theezakjes horen niet meer bij haar: slap, rimpelig, plat en uitgezakt. Het vet dat in de theezakjes had moeten zitten heeft zich nu opgehoopt onder haar oksels. Ze ziet nu voor het eerst dat ze putten in haar bovenarmen heeft. Rode en paarse vlekken vullen de heuvels tussen de putten op. Aan de binnenkant van haar armen hangt het vel los als olifantenhuis. Haar taille is verdwenen. Vanaf haar borsten, of wat daarvan over is, begint haar buik.”

Jeannette