Tania Heimans: Hemelsleutels (debuut)

Pff..het idee dat dit verhaal autobiografisch is..ik hoop maar dat Heimans het drama dat ze beschrijft bespaard gebleven is...

lees het verslag, klik hier www.leestafel.info/tania-heimans

Marjo

Zo te lezen is het een heleboel ellende...

Dettie

Helaas ja..een leven dat je niet wilt, niet voor jezelf maar ook niet voor een ander!

o dear, o dear... ik bewaar het nog even...

Dettie

Maar wel mooi geschreven hoor..en niet al te veel details..

Wat een verrassende roman!

Iedereen denkt wel eens aan zijn jeugd terug. Ook kinderen van ouders uit de hippietijd en de tijd dat vrije seks mode was, kijken terug op hun jeugdtijd. Een tijdje geleden werd een moeder die in de jaren '70 met haar dochter toegetreden was tot de Baghwan commune door haar dochter geconfronteerd met feiten over haar onverantwoorde opvoeding in die commune. Maar ook kinderen van hippiestellen kunnen soms aanleiding hebben om hun ouders te verwijten dat ze hun verantwoordelijkheid als opvoeder niet genomen hebben.

Het is een gedurfde keuze om vanuit het perspectief van een zesjarig meisje, Linde, dochter van een hippiestel in het midden van de jaren '70, het verhaal van de verwaarlozing van een kind te laten vertellen, de roman "Hemelsleutels".

Wat ik begrepen heb uit een interview met de schrijfster in het AD zijn een aantal delen van de roman gebaseerd op autobiografische feiten.

Zo was de vader van de schrijfster, hij overleed toen hij 53 jaar was, een kettingroker en een graag geziene gast in de Rotterdamse kunstenaarsscene. Hij genoot net als de vader van de 6 jarige Linde in het boek, van de vrije seks en de sfeer van "alles moet kunnen". Tania Heimans heeft echter geen karikatuur van haar vader willen neerzetten. De ouders van Tania Heimans zijn gescheiden toen ze 4 jaar oud was en haar moeder leeft gelukkig nog. Maar wanneer Tania destijds alleen door haar vader opgevoed zou zijn, was haar jeugd misschien anders verlopen...

Net als de hoofdpersoon in haar boek had de schrijfster een goede band met de moeder van haar vader; maar deze was niet dement.

In de roman is de Oma de enige die tijd en aandacht heeft voor Linde.

Linde heeft weinig contact heeft met school en klasgenoten; dit is wel wat ongeloofwaardig. Maar als lezer blijf je gevangen zitten in de gedachtenwereld van Linde, tot aan het verrassende eind aan toe!

Een prachtige debuutroman!

Jeannette