Thema juli 2008 - Pelgrimstochten

O ja hoor dat neem ik gelijk van je aan Marjo.

Maar oorspronkelijk werden deze plaatsen bezocht om kracht uit te putten of om genezing te vragen enz.

Dat zal nu inderdaad heel anders zijn, hoewel als je ziet hoeveel mensen naar Rome trekken om een pauselijke zegening te ontvangen...

Dettie

Het zal wel van beiden wat zijn, ik denk dat het óók toeristische atracties zijn,

waar dan vaak ook nog eens, met alle respect, een toeristisch spektakel van word gemaakt, maar ik denk dat het toch ook iets is waar mensen troost uit halen op de een of andere manier.

Ik ben zelf eens voor mijn werk mee naar Lourdes geweest, en de hele commerciele toestand vond ik verschrikkelijk, maar ik was ondanks mijzelf toch ook onder de indruk van de ernst waarmee mensen daar aanwezig zijn, en hoeveel troost en bemoediging ze haalden uit die reis.

Wil

Door het land van de Sultan

Carel Quina's pelgrimage naar Jeruzalem (1668-1671)

I. van der Vlis

Carel Quina (1622-1689) was een rijke Amsterdammer, die in 1668 vertrok naar het Heilige Land. Zijn relaas is een van de zeldzame 17de-eeuwse Nederlandstalige pelgrimsverslagen van een reis naar Jeruzalem. Het biedt een unieke blik op het reizen in Quina's tijd.

Quina ondernam de reis zowel vanuit zijn calvanistische geloof als vanuit zijn humanistische nieuwsgierigheid. Hij reisde niet meer louter als pelgrim, maar ook als 'toerist'. Hij nam souvenirs mee, onder andere een houten maquette van de Heilige Grafkerk ingelegd met parelmoer en ivoor - tot op heden een uniek museumobject.

Met name het feit dat Quina niet de gebruikelijke makkelijke route nam - via Venetië en dan over zee naar Jaffa - maar over land reisde door het Ottomaanse Rijk, maakte zijn verhaal bijzonder. Quina verkoos de avontuurlijke route door nog grotendeels vijandig gebied boven de gebaande paden over zee.

Hardcover | 280 Pagina's | Walburg Pers ISBN10: 905730290X | ISBN13: 9789057302909

Citaat van de dag 5 juli 2008

"Men moet van de grondstelling uitgaan, dat weten en geloven er niet zijn om elkaar uit te sluiten, doch om elkaar aan te vullen."

Johann Wolfgang von Goethe

De verloren weg

van Canterbury naar Rome

Luc Devoldere

De auter doet verslag van zijn pelgrimstocht van Canterbury naar Rome. Deze ongebruikelijke route (bekendere zijn onder anderen beschreven door Vuijsje) volgt het spoor van een middeleeuwse bisschop die in Rome zijn aanstellingsbrief haalde.

In de inleiding, die de lezer op het verkeerde been zet, geeft hij aan dat hij met deze reis op zoek wil gaan naar wat er nog van het rooms-katholicisme over is. In zijn verslag komt deze intentie echter helemaal niet naar voren. Bij elke plaats die hij bezoekt, weidt hij uit over alle mogelijke historische en kunsthistorische onderwerpen, maar niet over wat hij nu meemaakt (dit in tegenstelling tot Vuijsje).

Zijn aandachtsveld is indrukwekkend, reikt van de Klassieke Oudheid tot de moderne tijd, van kunst en kerk tot filosofie, maar het is voor een gewone leek te veel om het allemaal te kunnen bevatten. Daar is de achtergrond van de auteur als filosoof, classicus en leraar zeker debet aan. Wie ondergedompeld wil worden in een esthetisch goed geschreven historisch reisverhaal, komt hiermee echter aan zijn trekken, zeker met het veelvuldig aanwezige beeldmateriaal. (Biblion recensie, Dr. E. Sengers)

Paperback | 235 Pagina's | Atlas ISBN10: 904500240X | ISBN13: 9789045002408

Citaat van de dag 6 juli 2008

"Het is beter de eerste te zijn in uw dorp dan één van de laatsten in Rome."

Julius Caesar