Ligt mede aan het onderwerp natuurlijk.
Ik reageer een beetje dubbel op dit boek. Het zijn dus verhalen, en het ene verhaal is het andere niet. Sommige vond ik goed, andere minder.
Het geheel? Tja, ik heb geen idee wat Anjet Daanje nou precies wil met dit boek. Een soort ode aan de Brontë zusjes? Dat geldt zeker voor de eerste verhalen, maar die verlopen in de tijd en de laatste die richting onze tijd gaan, wat hebben die met de zusjes te maken? Dat maakt ze ook niet duidelijk. Niet voor mij.
Maar misschien weet ik ook te weinig over de Brontes, en is dat het probleem.