Ik vind het vreemd om een soort gebrek aan rouw om een huisdier, of niet de wens hebben om een graf voor een dier te hebben, te zien als een gebrek aan liefde. Een dier is een dier en geen mens. Dit soort boeken geven me als het ware het gevoel dat ik niet deug en niet van m'n katten heb gehouden, omdat ik niet jankend op de bank ga zitten, het beest niet laat begraven, of apart laat cremeren, maar gewoon de dierenarts het een en ander af laat handelen en vervolgens de rekening betaal en verder ga met m'n leven. Ik heb van m'n katten gehouden, maar het is niet dezelfde liefde die ik voor m'n moeder heb gevoeld. M'n moeder is onvervangbaar en ik mis haar nog steeds. M'n moeder was een mens, waar ik mee kon praten, m'n kat niet. Ik kan tegen een kat praten en het beest kan op schoot komen en bij me in bed kruipen, maar er is geen wezenlijke communicatie. M'n katten en de katten die m'n ouders gehad hebben zijn niet onvervangbaar, hoe verschillende ze ook waren. Is dat dan een gebrek aan liefde? Het is in feite niet veel anders dan de dood van een door mij bewonderde artiest. Ik betreur het feit dat ze dood zijn en dat ze geen nieuwe muziek meer kunnen maken, maar voor de rest? Je zult mij niet huilend bij het graf van wie dan ook zien. Natuurlijk is het tragisch als ze vroeg zijn gestorven, maar ik voel me geen nabestaande.
Ben ik daarom gevoelloos?