Jessica Broekhuis - Stop Het verdriet van een verslaving

Ooit vertelde een moeder me over haar verslaafde zoon. Hij loog zo tegen haar dat ze aan zichzelf begon te twijfelen. Als hij om twee uur 's nachts thuiskwam zei hij rustig dat het pas elf uur was. Ze ging zelfs met haar neus bovenop de klok staan en zei hardop wat de klok aangaf. Grote wijzer op de twaalf, kleine wijzer op de twee. En nog kon haar zoon zo overtuigend liegen dat ze evengoed twijfelde, gekmakend vond ze het gelieg.

In dit boek gaat het om een verslaafde vrouw die ook geen middel schuwt om aan geld, coke of drank te komen.

Lees verder www.leestafel.info/non-fictie

Dettie

Jee, wat een heftig verhaal zeg! Jammer dat je het soms wat afstandelijk vindt overkomen. Kan het niet zo zijn dat Jessica destijds een heel ander, gevoelloos persoon was? Haar hele wezen was zo op de drugs gericht, dat er waarschijnlijk geen ruimte voor diepere gevoelens meer was. Ik denk dat het goed mogelijk is dat ze op haar verleden terugkijkt, alsof het om het vervelen van een ander gaat. Zij is die persoon niet meer. Zou dat het geval kunnen zijn, denk je?

Je hebt me even aan het nadenken gezet Annemarie. Jessica was natuurlijk totaal geobsedeerd door de drank, drugs en later het gokken. Bij dat laatste sloot ze zich bijna gewoon op in huis. Begon maandags en vond zichzelf vrijdags weer terug op haar stoel bij wijze van spreken. Zo ging ze op in het gokken. In een interview vertelt ze ook dat ze in bed het beeldscherm nog steeds voor zich zag en de geluidjes nog steeds hoorde. De coke gebruikte ze ook bij het gokken vanwege de energiestoot die het geeft, ze zat aan de 8 gram coke, dat schijnt veel te zijn (geen idee) .

Als je het zo bekijkt maakte ze niets mee natuurlijk en kon ze niets voelen omdat ze teveel opging in het gokken. Ze had ook nauwelijks contact met andere mensen meer. Ze wist wel dat het niet goed was, maar móest.

Ik denk niet dat ze het ziet als een verleden van een 'ander' wel is het mogelijk dat hele dagen voorbij zijn gegaan die ze niet helemaal meekreeg, geen leven had. Die maandag t/m vrijdag zijn bij wijze van spreken één lange dag.

Maar wat ik in feite mis is het afkicken zelf. Het lijkt nu bijna of ze stopte en alleen maar hoefde te leren om er vanaf te blijven. Geen gek worden van verlangen naar de coke of drank, geen afkickverschijnselen, helemaal niets. Ze vertelt wel over gesprekken met de psychiater maar die zijn eerdere observerend niet echt hoe ze het beleefde en voelde. Ze vertelt dat ze soms boos was, maar je voelt die boosheid niet. Lastig om weer te geven wat ik bedoel. Het is een verhaal over iemand die toevallig haar naam draagt, zoiets.

Dettie

Bedankt voor jouw toelichting. Jouw recensie was al heel duidelijk maar nu begrijp ik helemaal wat je bedoelt. De periode dat ze aan de drugs zat was vermoedelijk een grote waas maar de tijd dat ze afkickte, en daarna moest leren niet terug te vallen, moet juist een wirwar aan emoties zijn geweest. Het is jammer dat je dat niet echt "voelt" tijdens het lezen. Het lijkt me ook wel moeilijk om te beschrijven hoor.