Peter Wohlleben - Het verborgen leven van bomen

Flaptekst: In Het verborgen leven van bomen deelt boswachter Peter Wohlleben zijn diepe liefde voor het bos en bomen. Hij vertelt fascinerende verhalen over de onverwachte vaardigheden van bomen en verklaart de verbazingwekkende processen van leven, dood en wedergeboorte die hij heeft waargenomen in de bossen. Want net als menselijke families wonen bomen samen met hun kinderen, communiceren ze met elkaar en ondersteunen ze elkaar in de groei. Zo delen ze onder meer voedingsstoffen met elkaar en creëren ze een ecosysteem dat de gevolgen van extreme hitte of kou voor de hele groep vermindert. Als gevolg van dergelijke interacties kunnen bomen in een familie of groep heel oud worden, in tegenstelling tot alleenstaande bomen die het vaak moeilijker hebben.

Op basis van baanbrekende nieuwe ontdekkingen presenteert Wohlleben op opwindende wijze de wetenschap achter het verborgen en onbekende leven van bomen. En zo betreden we een compleet nieuwe wereld.

Erg interessant, al draaft de auteur soms door.

Lees verder www.leestafel.info/peter-wohlleben

Hee wat bijzonder Berdine. Dat wist ik allemaal niet, vooral die blaadjes die hun smaak aanpassen, nog nooit van gehoord.

Je ziet het wel bij bijvoorbeeld vogels en insecten dat ze zich aanpassen naar de omstandigheden of omgeving. Maar van bomen wist ik het niet.

Erg leuk om te lezen.

Dettie

Ja ze zijn heel "slim". Oftewel: het systeem zit goed in elkaar. In oerbossen houden ze ook elkaar in leven via het wortelgestel en de schimmels daarop. Net als bij mens en dier, samen sta je sterker. Het is niet goed voor de soort wanneer er een boom tussenuit valt. De zon kan bij de bodem, die droogt uit, en iedereen heeft minder water. Maar dan moeten wij ze wel met rust laten, dat snap je.

Je krijgt ook echt medelijden met die eenlingen die in de stad staan. Het begint er al mee dat hun wortelpunten steeds worden afgeknipt voordat ze geplant worden, want ze moeten nog vervoerd worden. Dan wordt de aarde goed aangestampt rond de stam zodat ze geen lucht krijgen. We leggen en tegels en asfalt omheen. Het hele systeem van doorvoer van water en voeding heeft daaronder te lijden. Gevolg is weinig weerstand tegen ongedierte en ziektes. De standplaats is niet goed, de soort grond niet, we zagen er takken af, we kerven in de bast. En geen hulp van soortgenoten, want dat zijn doorgaans vreemdelingen, ze staan te ver weg en zijn geen "familie". Iedere soort heeft zijn eigen schimmels rond zijn wortels en die passen zich aan aan de omstandigheden ter plekke. Met eenlingen is er geen communicatie onderling. Ze verstaan elkaar niet. Net mensen dus....

Het boek staat vol met dit soort dingen. Het zou mij niet verbazen als de mens over een eeuw tegen dit soort mishandeling aankijkt als wij nu tegen kettinghonden en trekpaarden.

Wat een bijzonder onderwerp, vooral die bomen die elkaar "seintjes geven" inderdaad.

En ach die arme alleenstaande bomen in de stad.

Ik kan me voorstellen dat een boek als dit je kijk op bomen totaal verandert.

Er is een nieuw boek uit van deze schrijven Berdine "Het innerlijke leven van dieren".

Flaptekst:

Elkaar verzorgende eekhoorns, trouwe en liefdevolle raven, meelevende bosmuizen, rouwende herten – zijn dat geen eigenschappen die uitsluitend aan mensen zijn voorbehouden?

De gepassioneerde boswachter en bestsellerauteur Peter Wohlleben neemt ons mee door de complexe emotionele wereld van dieren. Op basis van de nieuwste wetenschappelijke inzichten en indrukwekkendste voorbeelden en verhalen introduceert hij een wereld die nog maar nauwelijks bekend is: het gedrag en gevoelsleven van dieren op de boerderij en in het wild. Al snel wordt duidelijk dat dieren dichter bij ons staan dan we ooit hebben kunnen denken. Fascinerend, verhelderend, ongelooflijk!

Dettie

Dat is minder bijzonder. Dat hebben we ook wel gezien in natuurfilms.