Liesbeth Koenen - Hoe mijn vader zijn woorden terugvond

ja vond ik ook janna, ik vond ook zo apart dat zij taalkundige is en ook vanuit dat punt de toestand bekijkt.

bernadet

Ik maak hier geen verslag van als je het niet erg vindt Bernadet.

Ik vind het knap dat het jou gelukt is!

Het is een vrij technisch boek, ik mis de emotie, zoals die er in het boek "Ik heb Alzheimer" wel is. Natuurlijk is het interessant, om te lezen hoe zo'n proces kan gaan, maar ze zegt het zelf heel vaak: het is bij iedereen anders. Dan heb je er niet zoveel aan toch?

Raar vond ik trouwens dat die kinesiologe slechts een enkele keer kwam!

Ja ik vond dat er juist wel emotie in het boek zat. Dochter maakt zich vreselijk druk over vader. Ze weet dat de standaardregel is dat na twee maanden het punt is bereikt waarop niets meer bijgeleerd kan worden of enige verbetering zal plaatsvinden. Dat die eerste 2 maanden essentieel zijn. Zij zet juist alles op alles om zo ver mogelijk te komen, juist om haar vader te helpen en hem weer met taal te kunnen laten spelen zoals hij zo graag deed. Ze knokt zich rot.

Het technische gedeelte vond ik wel apart erbij. Zij is taalkundige en weet er veel van ook hoe het in de hersens werk, dat dat toegelicht wordt vond ik wel een aparte invalshoek.

Het is vaak dat je maar één behandeling nodig hebt bij een kinesiologe.

Die behandeling kan wel een paar uur duren, soms zelfs een dag. In de regel wordt je bijv 10 keer één uur behandeld bij andere artsen Bij een kinesiologe wordt alles gelijk in een keer aangepakt én zij kende de man goed.

Bernadet

die het over het algemeen een positief boek vond.

Ik weet wel dat ze het zegt, dat ze zich druk maakt. En ook dat haar vader in de war is en zo, maar het komt allemaal zo sec over. Als een mededeling. Een positief boek, tja. Dat wel natuurlijk, het komt vrijwel geheel goed, maar daar moet dan wel voor geknokt worden.

Dat van die kinesiologe had Koenen dan toch ook kunnen zeggen?

maar daar moet dan wel voor geknokt worden

ja dat is waar het om gaat, dat binnen die twee maanden heel hard geknokt moet worden.

Ze zoekt zich gek naar logopedistes, vraagt de artsen hoe erg het is maar die werken niet erg mee, bij toeval wordt ontdekt over die medicijnen enz. Ze is in mijn ogen juist er heel erg mee bezig om vader weer aan het praten te krijgen, is er ook emotioneel onder vind ik.

Taal is haar vakgebied en de zijne ook. Dat ze dat erbij haalt is niet meer dan logisch. Ze weet hoe belangrijk het voor hem is dus zet ze alles op alles.

Bernadet

Misschien is ze wel emotioneel, dat kan eigenlijk niet anders. Maar het komt bij mij niet over. Van het boek van Stella Braam was ik even stil. Dat had ik hier helemaal niet, omdat het te technisch is.