Victoria Clark en Melissa Scott - Dineren met dictators

Ik vind dat lastig hoor. Stel nu dat je iets heel erg lekker vind en uit een boek blijkt dat de een of andere dictator daar ook gek op was, moet je het dan ineens afwijzen?

Zo is het in feite ook met muziek. Stel dat een muzikant, of een componist er verwerpelijke ideeën op na houdt, verandert dit de appreciatie voor de muziek?

Daar heb ik wel eens over nagedacht en voor mij zou dat inderdaad gelden.

Wat op zich raar is, want het doet aan de muziek, of om on-topic te blijven, aan het boek, niets af, maar voor mij hangt goede boek of goede muziek ook samen met de integriteit van de schrijver.

Vond het altijd vreselijk om te lezen dat Chaim Potok in interviews helemaal geen leuk mens was, of iemand als Coetzee bijvoorbeeld. maar dat doet aan zijn manier van schrijven niets af.

En om bij de dicators te blijven, ik merk dat ik bij "verre" dictators, die voor mij wat abstracter zijn minder moeite heb om bij wijze van spreken van hun lievelingsgerecht te smullen en het te maken, dan bij dictators dichterbij.

Wat moet een vegetariër dan met een vegetarische dictator? Stoppen met vegetariër zijn?

Als er nu een dictator zou zijn, die gek was op kaas, dan zou ik die kunnen gebruiken om m'n afschuw van kaas kracht bij te zetten.

Maar geen notentaart meer eten, omdat Ceaucescu daar van hield? Nou nee.

Natuurlijk is het soms wel eens moeilijk om schrijvers los te zien van hun opvattingen. Daarom kost het me ook wel eens moeite om Leon de Winter nog te lezen, vooral omdat hij z'n meningen nog al eens in de publiciteit brengt. Eigenlijk kun je maar het beste zo min mogelijk weten over de kunstenaars (schrijvers, muzikanten). Maar over het algemeen lukt dat me toch wel. Ik geef toch de voorkeur aan iemand wiens werk ik goed vind, maar die misschien niet zo sympathiek is, boven iemand die misschien een aardig mens is, maar waarvan ik het werk niet kan waarderen.

Als je je negatief laat beïnvloeden door de smaak van dictators, is het misschien geen geschikt boek.