Jan Marijnissen - Kijk op deze tijd

In het boekje 'dansende grootmoeders' schrijft de schrijfster ook dat het haar redding was dat, toen ze een jaar of zeven was, een stel tantes van haar uit Europa naar Amerika kwamen. Die tantes waren alles kwijt (materieel) en hadden heel veel o.a. oorlogsellende (kampen) meegemaakt maar waren een enorme toevoeging aan haar leven. De schijfster voelde zich knap benauwd in het milieu waar ze in leefde, ze moest naar dansles, en nette schoenen aan op zondag en zich keurig als een meisje gedragen. Die tantes lieten haar zien dat het niet om al die uiterlijkheden ging. Zij leerde de tantes Engels spreken, de tantes leerde haar waar het echte leven om gaat, niet om bezit en nette schoenen en een mooi jurkje! Als het een fijne familie is geloof ik zeker dat het een enorme toevoeging is.

Herman van Veen zingt het al, een om mee te lachen, een om mee te spelen, zingen, huilen, praten

En ja die testen! Kinderen krijgen een etiket opgeplakt en zie er maar weer eens vanaf te komen!

Natuurlijk werkt het verhelderend als je weet wat er aan de hand is, maar een diagnose kan ook erg remmend werken op zo'n kinderleven.

Dettie

Ja dat van die tantes is prachtig in 'de dansende grootmoeders',

en ik geloof zelf ook dat het goed is verschillende rolmoddellen te hebben, en van veel kanten warmte en liefde te krijgen, of aandacht, of in de gaten gehouden te worden, of gecorriceerd.

Als rececent vond ik dat de keuze van zijn gesprekpartners wel iets ruimer had mogen houden, maar als mijzelve waren het precies mensen van wie ík graag dingen wilde weten.

En die etiketten... het is fijn om handvaten te hebben en te kunnen achterhalen waarom een kind zo reageert als hij doet, dan begrijp je zijn gedrag beter. Maar de cultuur is een béétje door geschoten. Ik zie soms ouders echt de strijd aan gaan om hun kind geen labeltje te laten krijgen. Bovendien komt zo'n ruime definite de kinderen die in zware mate adhd of iets dergelijks hebben helemaal niet ten goede, daar wordt de ernst van hun aandoening als het ware mee gedevalueerd.

mijn opa , sprak altijd deze woorden tot mij, als ik weer eens iets beter wist dan hij:

Een opvoeder is een stakkerd die in het duister tast...

Toen ik de kinderen "opvoedde" zorgde ik altijd voor voldoende licht....

en nog veel belangrijker, praten leren op het nivo van een kind, dus hoppa door de knietjes en

je bent meteen een succes, ik heb van de kinderen geleerd, maak pret, lach veel en wees vooral

eerlijk, dus als je het niet weet, dan gewoon zeggen, tja ik ben wel groot , maar weet echt niet alles!!!

Leuk tijdverdrijf dat boek van Jan...

Dat samen opvoeden klinkt zeker goed. Tegenwoordig is het ieder voor zich en mensen kijken de andere kant uit. "Vroeger" als kinderen buiten speelden bijvoorbeeld dan hield iedereen een oogje in het zeil. Nu is dat niet meer. Ik ben ook wel benieuwd naar het artikel over straffen en het uitblijven van het gewenste effect. Daar schort zeker het een en ander aan. Al met al lijkt me het een boeiend boek.

Het boek gaat even naar mijn schoonzus, maar als je het wil lezen stuur ik het daarna met alle liefde naar je toe. Het is echt een lekker boek om af en toe een stukje uit te lezen.

Lief hoor Willeke maar ik heb nog zoooo veel te lezen! Ik denk wel dat ik dit boek eens ga lezen maar wanneer het er van gaat komen dat weet ik nog niet.