Carolijn Visser - Argentijnse avonden

WilV schreef : Nee de gevolgen waren vaak zo lang na het daadwerkleijke leed dat niemand de link legde,

al wordt dat in dit boek wel achteraf gedaan, maar ik denk niet dat iemand in de gaten had hóe die tijd Rinus gevormd heeft.

Hij was voor die tijd ook wel een temperamentvol mens, maar niet aggressief lijk me, en later wel.

Willeke

Ik denk ook dat de scheiding er flink in hakte. Kan even niet meer zeggen omdat Marjo het nog moet lezen.

Dettie

Dat is waar, en hij was inderdaad al temperamentvol van nature.

ik heb gisteravond een deel van Carolijn Visser liggen luisteren ( dank voor de link),

erg leuk om te luisteren, de rest luister ik vandaag.

Maar zij vertelt inderdaad wel véé zeg. Leuk als je het boek uit hebt, maar als je het nog moet lezen.......

Grappig, want zij heeft al schrijvend een enorm zwak voor Rinus gekregen zo te horen.

Dettie schreef : Ha ja, brieven zijn leuk, toch vind ik mailen ook erg leuk en handig.

Ik heb vroeger heel veel brieven geschreven. Vellen vol, maar met mailen kun je dingen nog weghalen of even anders zeggen etc.,

Het leuke van brieven is dat als ze bewaard blijven, ze een hele geschiedenis kunnen vertellen zoals met dit boek ook gebeurde.

Dankzij de brieven hebben wij nu een mooi boek kunnen lezen. Wel bijzonder dat die ouders kennelijk alle brieven van hun zoon de moeite waard vonden om te bewaren.

Ik zat nog te denken, als nu iemand zo'n enorme afstand ging fietsen dan zouden er allerlei sponsoren bij zitten en eventueel een radioverslag of documentaire over komen. Toen gebeurde dat puur uit geldgebrek. In het interview met Carolijn Visser hoor je ook dat mensen wel vaker daarom hele afstanden op de fiets aflegden.

Dettie

Ja, mailen is ook schrijven natuurlijk, maar toch..ál die brieven, niet alleen van en aan zijn familie, maar zijn hele leven door ook van allerlei vrienden van over de wereld. Dat heeft toch wel wat.

ik ben ook een brievenschrijver inderdaad, nog steeds, maar door de mail wel veel minder dan vroeger. Maar er gaat toch weinig boven een dikke brief krijgen, een pot thee zetten, en die op je gemak zitten lezen.

in deze generatie zal misschien nog instemmend en herkennend geknikt worden, de volgende generatie ontgaat dan genoegen volledig, de dochter van mijn vriendin noemt het altijd slakkenpost.

Voor wie zelf een exemplaar wil bemachtigen. Het boek is hier te winnen: www.nouveau.nl/2011/06/20/mail-win-carolijn-visser/

Het verslag is gemaakt. Ik denk dat Rinus geen man was voor het huwelijk of voor kinderen. Hij was een avonturier. Misschien werd zijn gedrag ook wel beïnvloed door zijn ervaringen, maar ik denk dat het vooral een karakterkwestie was.

Lees meer: www.leestafel.info/carolijn-visser

Rinus was een heel harde werker, een genie volgens zijn broer. Het zou kunnen dat hij meer het avontuur zocht, niet bij vrouwen maar in werkuitdagingen.

Maar... zoals hij met zijn dochters omging straalt voor mij wel enorme gekwetstheid uit. Zij mogen niet zo worden als hun moeder. Hij is daar panisch voor. Hij is daar natuurlijk veel te extreem in. Zijn ''bescherming' gaat veel te ver.

Ik vraag me af hoe het gegaan zou zijn als moeder Ida niet gedaan had wat ze deed. Was het dan ook geen man voor kinderen en het huwelijk geweest? We zullen het nooit weten...

Deel twee is anders inderdaad maar ik kan niet zeggen dat het afstandelijk is. In het eerste deel zit meer vaart, en Carolijn Visser is natuurlijk zelf een fietser, reizigster. Dat gedeelte 'kent' ze beter. Maar deel twee vind ik net zo interessant. Hoe die twee meiden zich in een totaal vreemd land moeten weten te redden, zelfs de taal spreken ze niet. Ook bijzonder dat Rinus' moeder 'even' naar Argentinië reist terwijl ze amper buiten haar woonplaats is geweest.

Dettie